Δύο χρόνια μετά την ανείπωτη τραγωδία στα Τέμπη, η Βέροια βίωσε μια ημέρα μνήμης, συγκίνησης και δυναμικής παρουσίας της νεολαίας της. Μαθητές δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης κατέκλυσαν τους δρόμους, συμμετέχοντας μαζικά στο συλλαλητήριο που διοργανώθηκε για να τιμήσουν τα θύματα του πολύνεκρου σιδηροδρομικού δυστυχήματος.
Η πλατεία της πόλης πλημμύρισε από νεανικές φωνές που δεν αρκέστηκαν στη σιωπηλή θλίψη, αλλά ύψωσαν τα δικά τους μηνύματα δικαιοσύνης. Τα πλακάτ που κρατούσαν στα χέρια τους μαρτυρούσαν τη συγκίνηση και την αποφασιστικότητά τους: «Δεν έχω οξυγόνο», «Όλων των νεκρών είμαστε οι φωνή», «Ήταν έγκλημα, όχι ατύχημα». Λόγια γραμμένα με πόνο, αλλά και με την αγωνία να μην ξανασυμβεί μια τέτοια τραγωδία.
Οι μαθητές, παιδιά που μεγάλωσαν μέσα στη σκιά εκείνης της νύχτας, ένωσαν τις φωνές τους ζητώντας απαντήσεις, ζητώντας αλήθεια, ζητώντας ένα ασφαλέστερο μέλλον. Ο παλμός της συγκέντρωσης ήταν έντονος, οι στιγμές φορτισμένες.
«Θα μπορούσαμε να είμαστε εμείς», ακούστηκε από μια παρέα παιδιών, συνοψίζοντας με απλότητα και ωμότητα το βάρος της ημέρας. Η νεολαία της Βέροιας απέδειξε πως δεν ξεχνά, πως τιμά και πως παλεύει για δικαιοσύνη. Μια νέα γενιά που αρνείται τη λήθη, που απαιτεί το αυτονόητο: να μη χαθούν άλλες ζωές στη σιωπή.
