Του Αργύρη Αργυριάδη, Δικηγόρου
Τα κίνητρα κάθε πολιτικής παρέμβασης άλλοτε είναι ευδιάκριτα, άλλοτε ομιχλώδη. Όσο πιο ξεκάθαρος ο πολιτικός λόγος τόσο πιο ευκρινείς οι πολιτικές στηρίξεις. Από την κοινωνία και τους «φίλους». Δεν είναι κακό να υποστηρίζουμε τον πολιτικό φορέα της επιλογής μας, με τον προσωπικό μας οβολό. Κακό είναι να μη γνωρίζουμε ποιος στηρίζει ποιόν και για ποιο λόγο. Ιδίως όταν η «στήριξη» δεν είναι ένα κουπόνι κάποιων λίγων ευρώ, αλλά γαλαντόμες «χορηγίες».
Κάθε νέο πολιτικό εγχείρημα διεκδικεί το δικαίωμα να μιλά για ανανέωση, αξιοπιστία και διαφορετική αντίληψη εξουσίας. Το δικαίωμα αυτό, όμως, συνοδεύεται από μια αντίστοιχη υποχρέωση. Tην απόλυτη διαφάνεια. Δεν αρκεί να ζητάς την εμπιστοσύνη των πολιτών. Οφείλεις να εξηγείς με καθαρότητα πώς οργανώνεσαι, πώς χρηματοδοτείσαι και με ποια μέσα αναπτύσσεις την πολιτική σου παρουσία.
Το νέο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα εμφανίζεται με μια ιδιαίτερα εκτεταμένη επικοινωνιακή καμπάνια, η οποία έχει προκαλέσει έντονο δημόσιο διάλογο και πολιτικά ερωτήματα σχετικά με το κόστος και τη χρηματοδότησή της. Η απάντηση δεν μπορεί να είναι η σιωπή ούτε η επίκληση γενικόλογων αφορισμών. Στην πολιτική, η διαφάνεια δεν είναι επιλογή. Είναι υποχρέωση. Εντάσσεται στον σκληρό πυρήνα του δημοκρατικού πολιτεύματος και προϋποθέτει την αντίληψη της ανάγκης περί κοινωνικής λογοδοσίας.
Την ίδια στιγμή, το ΠΑΣΟΚ αποτελεί ένα κόμμα που κουβαλά ένα βαρύ ιστορικό φορτίο τραπεζικού δανεισμού. Αυτό είναι γνωστό και ουδείς το αρνείται. Υπάρχει, όμως, μια ουσιώδης διαφορά. Τα χρέη αυτά είναι καταγεγραμμένα, δημόσια και εξυπηρετούνται μέσα από συγκεκριμένες ρυθμίσεις. Η πολιτική αντιπαράθεση δεν μπορεί να εξισώνει μια γνωστή και ρυθμισμένη οικονομική υποχρέωση με ερωτήματα που παραμένουν αναπάντητα για ένα νεοσύστατο πολιτικό εγχείρημα.
Η δημοκρατία δεν χρειάζεται μόνο νέες ιδέες. Χρειάζεται και ξεκάθαρους κανόνες, το ρυθμιστικό πλαίσιο των οποίων καταλαμβάνει τους πάντες. Όποιος φιλοδοξεί να κυβερνήσει τη χώρα οφείλει πρώτα να αποδείξει ότι δεν προσβάλλει τη λαϊκή συνείδηση. Ότι σέβεται την έννοια της κρυστάλλινης κοινωνικής λογοδοσίας. Ότι γνωστοποιεί ποιών τα συμφέροντα εκπροσωπεί στην πολιτική κονίστρα. Συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων ή ευκαιριακών επιχειρηματικών συμπράξεων; Η απαίτηση αυτή δεν στρέφεται μόνο κατά του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα. Αφορά κάθε πολιτικό σχηματισμό, παλιό ή νέο.
Η τεκμηριωμένη ανακοίνωση των δαπανών των κομμάτων – όχι μόνον στο πλαίσιο της εκλογικής αναμέτρησης, αλλά καθ’ όλη τη διάρκεια του βίου τους –
αποτελεί αδήριτη ανάγκη. Ως πράξη πολιτικής αξιοπιστίας, προστασίας του δημοκρατικού πολιτεύματος και σεβασμού του κοινωνικού συνόλου. Τούτο προϋποθέτει τόσο γνωστοποίηση των δαπανών εκάστου κόμματος όσο και της πηγής τους πριν τις εκλογές
Στην εποχή της αμφισβήτησης των συλλογικών οραμάτων, η εμπιστοσύνη δεν κερδίζεται με ακριβές καμπάνιες ούτε με επικοινωνιακά συνθήματα. Κερδίζεται με διαφάνεια, θεσμική συνέπεια και σεβασμό απέναντι στους πολίτες. Ιδίως όποιος φιλοδοξεί να εκπροσωπήσει την προοδευτική παράταξη οφείλει να ξεκινήσει από το αυτονόητο. Να δώσει πλήρεις και πειστικές απαντήσεις για τον τρόπο λειτουργίας και τη χρηματοδότησή του. Για το ύψος των δαπανών του και τις πηγές χρηματοδότησής του. Μόνον τότε μπορεί να αξιώσει από την κοινωνία να τον εμπιστευθεί…
