Απάντηση στην δήλωση του προέδρου της ΚΕΠΑ Λεωνίδα Ακριβόπουλου εξέδωσε ο υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος Παρασκευάς Παπακανάκης. Σε αυτήν αναφέρει:
“Επειδή δεν επιθυμώ να εκφυλιστεί η κριτική μου προς ορισμένους χειρισμούς (άστοχους κατά την άποψή μου) της παρούσας Δημοτικής Αρχής ως επίθεση προς το πρόσωπο του κ. Ακριβόπουλου (προέδρου της ΚΕΠΑ του δήμου Βέροιας), δηλώνω εξ αρχής ότι είναι προς τιμήν του η δημόσια έκφραση συγνώμης προς το Σ.Ι.Κ.ΚΕ.Δ. Θα έπρεπε βέβαια να δείξει λίγη περισσότερη δύναμη ψυχής και να προβεί σε πλήρη αποκατάσταση της αλήθειας, του αναγνωρίζω όμως ότι η συγκυρία της προεκλογικής περιόδου για την Τοπική Αυτοδιοίκηση λειτουργεί αποτρεπτικά σε κάτι τέτοιο…
Διευκρινίζω ότι η κριτική από πλευράς μου έγινε (και θα συνεχίσει να γίνεται) απέναντι σε ιδέες, νοοτροπίες και πολιτικές πράξεις της Δημοτικής Αρχής οι οποίες απαξιώνουν το έργο των τοπικών πολιτιστικών φορέων και κατ’ επέκταση του πολιτισμού του. Γιατί πολιτισμός (πολίτης + ισμος) είναι το σύνολο της υλικής και άυλης δημιουργίας ενός λαού στη διάρκεια των εξελίξεών του με σκοπό την κάλυψη των αναγκών του. Ο πολιτισμός ενός τόπου είναι συνυφασμένος με την παιδεία του, αλλά και με τα κοινωνικο-οικονομικά του θέματα. Η εκάστοτε και όπου δη Δημοτική Αρχή λοιπόν οφείλει να υποστηρίζει τις τοπικές πολιτιστικές δυνάμεις, να τις αναδεικνύει και να τις αξιοποιεί ως μοχλούς ανάπτυξης προς το συμφέρον του τόπου. Οι όποιες πολιτιστικές ανταλλαγές (π.χ. με όμορους δήμους κλπ.) πρέπει να γίνονται στη βάση του αμοιβαίου οφέλους. Ναι, με ενδιαφέρει το συμφέρον των επαγγελματιών του τόπου μου πρωτίστως και οι διαδημοτικές συνεργασίες ακολουθούν…
Και επειδή, όπως καταλαβαίνω, ακόμη και τα αυτονόητα πρέπει να εξηγούνται, διευκρινίζω ότι η διδακτική ιστορία «ο βασιλιάς είναι γυμνός» δεν είναι χαρακτηρισμός προς τον ίδιο τον βασιλιά, αλλά αναφέρεται στην καταστροφική λειτουργία ενός περιβάλλοντος αυλοκολάκων και επιτηδείων, το οποίο τον οδηγεί τελικά στην ντροπιαστική έκθεση (με την μεταφορική έννοια). Ας ψάξει επομένως η παρούσα Δημοτική Αρχή τους πραγματικούς της «εχθρούς» (και του τόπου) εντός των «τειχών»”.
