Το νέο του βιβλίο παρουσίασε στην Βέροια ο Θοδωρής Παπαθεοδώρου με τίτλο “Γυναίκες της μικρής Πατρίδας”.
Η εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Δευτέρας 30 Απριλίου, στην αίθουσα εκδηλώσεων Βιβλιοθήκης, διοργανώθηκε από το Λύκειο των Ελληνίδων Βέροιας, τη Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Βέροιας, το Βιβλιοπωλείο ΗΛΙΟΤΡΟΠΙΟ και τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ.
Την εκδήλωση προλόγισε η Αντιπρόεδρος του Λυκείου Αλκμήνη Γαλανοπούλου Μπεμπέτσου. Αφού αναφέρθηκε στο βιογραφικό του συγγραφέα, είπε ότι πρόκειται για ένα καταπληκτικό βιβλίο που την συγκίνησε αφάνταστα κι έμαθε ιστορία. Την συνεπήρε και το διάβαζε επί μία εβδομάδα έως αργά το βράδυ. Θεωρεί τον συγγραφέα ‘φιλίστωρ’, που μεταδίδει στον αναγνώστη αυτά που γράφει, με απλή γλώσσα ώστε να γίνονται βίωμα. Καμάρωσε γιατί στο βιβλίο αναφέρεται η ιδρύτρια του Λυκείου των Ελληνίδων, της Καλλιρόη Παρρέν, της οποίας τα βήματα ακολουθεί το Λύκειο των Ελληνίδων Βέροιας. Επίσης διάβασε αποσπάσματα από το βιβλίο που την συγκίνησαν.
Τον λόγο έπειτα πήρε ο συγγραφέας, λέγοντας ότι το βιβλίο είναι αφιερωμένο στις Γυναίκες, τις ηρωικές δασκάλες, στις τρομερές κι ατρόμητες γυναίκες. Έκανε έναν χρόνο έρευνα και του πήρε δυόμιση χρόνια για να το ολοκληρώσει.
Σε βίντεο που ακολούθησε το κοινό είδε κάποιες από τις γυναίκες που έπεσαν υπέρ της πατρίδος, καθώς επίσης και βίντεο από το οδοιπορικό της ιστορικής έρευνας.
Μίλησε για τις δύο βασικές ηρωίδες του βιβλίου κι αναφέρθηκε στα ιστορικά πρόσωπα του βιβλίου.
Για τον συγγραφέα η λέξη ‘Πατρίδα’ είναι μία λέξη που τα τελευταία χρόνια δέχεται συκοφαντία. ‘Πατρίδα’ είναι η ασφάλεια που νιώθουμε. Δεν είναι κάτι αόριστο. Είναι η κοινή μας σκέπη και το χώμα που πατάμε, η ελευθερία μας, η κυριαρχία μας, η περηφάνια μας κ.α.
Δείτε το σχετικό βίντεο παρακάτω:
Τελειώνοντας, ο συγγραφέας συνομίλησε με το κοινό και υπέγραψε αντίτυπα των βιβλίων του.
Κλείνοντας την παρουσίαση, όλοι τίμησαν τον εκλεκτό μπουφέ που ετοίμασαν με μεράκι τα μέλη του Λυκείου Ελληνίδων Βέροιας.
Λίγα λόγια για το βιβλίο
Αν κάτι έχω μάθει όλα αυτά τα χρόνια που αξιώθηκα να ζήσω, είναι πως η ελευθερία και η αγάπη είναι αξεχώριστες. Γέννες της ίδιας σποράς, καρποί των αδείλιαστων ψυχών. Δεν αρκεί να επιθυμείς, δεν αρκεί να περιμένεις. Πρέπει να τολμήσεις, ν’ αγωνιστείς για όσα αξίζουν στη ζωή. Για να έχει νόημα. Για να μην ξοδευτεί άδικα. Εγώ ανήκω σε μια τέτοια γενιά. Στη γενιά που δε φοβήθηκε τη θυσία…
Γυναίκες της μικρής πατρίδας… Μακεδόνισσες. Ελληνίδες. Στη χαραυγή του εικοστού αιώνα, άγριος κι αδυσώπητος ξεσπάει ο αγώνας στη σκλάβα Μακεδονία. Η γη ματώνει, ο ελληνισμός ψυχορραγεί. Τούρκοι, Βούλγαροι, κομιτάτα, τσέτες, πυρπολήσεις, εκτελέσεις, αμέτρητες θυσίες.
Γυναίκες της μικρής πατρίδας… Σαν την Αρετή. Σαν τη Φωτεινή. Ζυμώθηκαν με τον κίνδυνο, πάλεψαν για το γένος, την πίστη, τη λευτεριά. Θέριεψαν οι ψυχές τους κι έκλαψαν συνάμα. Για τους φίλους που έπεσαν, τα μαρτύρια που άντεξαν, τα μυστικά που βάσταξαν. Για το λατρεμένο παιδί που έχασε τόσο άδικα η μία. Για τον άντρα που αγάπησε παράφορα και σκότωσε με τα ίδια της τα χέρια η άλλη. Μπορεί να τις κυνήγησαν, μπορεί να τις βασάνισαν. Δεν τις δάμασαν όμως ποτέ. Αυτές. Τις γυναίκες της μικρής πατρίδας μας…
{jlex}flickr:72157694535252841{/jlex}
