Του Τάσου Τασιόπουλου
– Έχει κανένα νόημα να επιμένει κανένας στη διαπίστωση της παρακμής που μαστίζει σήμερα την ελληνική κοινωνία ή μήπως το χειρότερο είναι να αποδεχόμαστε τις συνέπειες της παρακμής απλά σαν περιστασιακή δυσλειτουργία, αφού με τον τρόπο αυτόν αρνούμαστε να βγάλουμε τις λογικές συνέπειες που αυτή επιβάλει.
– Είναι βέβαιο ότι σήμερα όλοι καταφεύγουμε σε μια “αυθαίρετη αισιοδοξία” επικαλούμενοι σαν δεοντολογική αρχή είτε την πλασματική αισιοδοξία του “πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι” είτε το φυσικό προσόν του ατομικού μας χαρακτήρα “είμαι από τη φύση μου αισιόδοξος”.
– Είναι όμως έτσι;
– Εδώ και μια δεκαετία περίπου στην χώρα μας ο κοινός βίος πραγματοποιείται στο επίπεδο επιπόλαιων εντυπώσεων και ασφαλώς ερήμην των πραγματικών αναγκών.
– Η αριστερά, η δημοκρατία, ο διάλογος, το κοινωνικό κράτος, οι μνημονιακοί και οι αντιμνημονιακοί μαζί με τους φρέσκους Μερκελιστές λειτουργούν ιδίως τώρα μόνον μέσα από λαϊκισμούς τύπου τρικύκλων του Γκοτζαμάνη ή του προπηλακισμού του δημάρχου στο λευκό πύργο, δίχως το παραμικρό αντίκρισμα ρεαλιστικών δυνατοτήτων της ζωής μας.
– Αυτές τις μέρες ο Σκανδιναβός επιτηρητής που κάποτε την έλεγαν “τρόικα” και τώρα “θεσμούς” ο γνωστός και μη εξαιρετέος κ. Τόμσεν θα πάρει τις οριστικές του αποφάσεις για το Ελληνικό χρέος με τους νέους Μερκελιστές τύπου Τσίπρα και Τσακαλώτου να εύχονται και σωστά – παρατηρώντας τα σημάδια του Μάρτη- την συμμετοχή του ΔΝΤ στο ψηφισθέν ήδη τέταρτο μνημόνιο.
– Βέβαια το ΔΝΤ, για λόγους κύρους, την επιστροφή του στην Ελλάδα δεν θα την απέφευγε και μάλιστα θα χαρούν οι ποδοσφαιρόφιλοι γιατί αυτό θα λήξει πριν από την έναρξη του Μουντιάλ στη Ρωσία.
– Ο ελληνικός λαός μοιραία διορατικός -εκ των υστέρων βέβαια- και αναμφίβολα μελαγχολικός – εκ των προτέρων – με μια επιλεκτική ανάγνωση της πραγματικότητας καταλήγει άκαιρα στο συμπέρασμα ότι ο επίγειος παράδεισος που είχαν οικοδομήσει οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ήταν απαγορευτικού κόστους και αφελούς προσδοκίας γι’ αυτό και καταλήγει να είναι ο κατ’ εξοχήν δέκτης που συλλέγει την κοινωνική δυσαρέσκεια και ταυτόχρονα να ελπίζει καλώς ή κακώς σε μια δύναμη εναλλακτικής διαχείρησης με διακριτικό στίγμα.
– Προφανώς στο στίγμα αυτό περιλαμβάνεται και το ακατανόμαστο της
“ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ του ΙΛΙΝΤΕΝ” ως έχον την πλήρη διάσταση του ελληνικού προβλήματος σαν προέκταση της παραδοχής εκ μέρους του διαπραγματευτή κ. ΚΟΤΖΙΑ και του πρωθυπουργού κ. ΤΣΙΠΡΑ, της χρεοκοπίας της χώρας, όχι μόνον στο οικονομικό ζήτημα αλλά και στο διαπραγματευόμενο Σκοπιανό θέμα.
– Ο νεοεθνισμος γέννημα θρέμμα στους χώρους των αγανακτισμένων πολιτών και στο κίνημα “δεν πληρώνω”, έχει ήδη επιφέρει ένα διχασμό κάποιου είδους και σαν σκουλήκι συνεχίζει να κατατρώγει τις οντότητές του, τύπου “Ρουβίκωνα”.
– Έτσι στην οικονομική χρεοκοπία της χώρας με τα τέσσερα (4) μνημόνια – τα δύο (2) των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ – αν προστεθούν και η χρεοκοπία της εξωτερικής πολιτικής μαζί με το Σκοπιανό, την ανεργία, την φυγή των νέων στο εξωτερικό, το δημογραφικό με το κόψιμο όλων των παρεχόμενων στους τρίτεκνους και πολύτεκνους, και τίποτα σχίσματα, ε, τότε ας μιλάμε για πολλά ντράβαλα που λένε και στο χωριό μου και ας μην μιλάμε για Ελλάδα.
ΥΓ1. Η φιλοξενία των Σύριων προσφύγων – που δεν είναι οι περισσότεροι Σύριοι αλλά άλλου είδους και φυλής – στο 722 Τ.Μ στην Αλεξάνδρεια ήδη έχει καταστεί προβληματική.
– Προφανώς και η κύρια ευθύνη δεν είναι του δήμου, αλλά ευθύνη του δήμου είναι να παρακολουθεί εκ του σύνεγγυς τα τεκταινόμενα και όταν αυτά ξεπεράσουν – όπως και έγινε με τα μαχαιρώματα – τα όρια, να παρεμβαίνει εγκαίρως στον τομέα ευθύνης του.
– Αν δεν το έκανε, να το κάνει.
ΥΓ2. Στον ανώνυμο που με σχολιάζει λέγοντας ότι “το ότι τα κονομάει αυτή η κίτρινη φυλλάδα όπως είπε ο δήμαρχος και κάτι ντενεκέδες ξεγάνωτοι” θα του πως ότι μόλις φορέσει παντελόνια και βάλει ονοματάκι ευχαρίστως να τα πούμε.
ΥΓ3. Υπήρχε από το δήμο ΑΝΤΙΓΟΝΙΔΩΝ και σέρνεται στο δήμο Αλεξάνδρειας η υπόθεση αδικαιολόγητου πλουτισμού για την οποία εκδόθηκε η 100/2017 δικαστική απόφαση όπου άλλος εκτέλεσε ένα έργο αξίας 20.000,00 περίπου ευρώ και άλλος το πληρώθηκε.
– Το περίεργο είναι ότι ο δήμος Αλεξάνδρειας ως καθολικός διάδοχος δέχτηκε και εκπροσωπήθηκε δικαστικά από τον ίδιο δικηγόρο με τον αδικαιολογήτως πλουτήσαντα και το πιο περίεργο ότι με τον ίδιο πάλι δικηγόρο δεν στρέφεται δικαστικά εναντίον του αδικαιολογήτως πλουτήσαντα αλλά με έφεση εναντίον αυτού που εκτέλεσε το έργο χωρίς να πληρωθεί.
– Ναι, η ιστορία αφορά την υπόθεση Πατσιόπουλου.
