Εκεί όπου ο συναισθηματικός αναλφαβητισμός των καιρών μας υψώνει τείχη, η ενσυναίσθηση και η δοτικότητα επιστρέφουν, απαιτώντας να αναγνωρίσουμε το αληθινό βάρος της λέξης Άνθρωπος.
Μαθητές και μαθήτριες του 1ου Γενικού Λυκείου Βέροιας επισκέφθηκαν σήμερα το Σωσσίδειο Γηροκομείο, το Γηροκομείο της πόλης μας, κρατώντας στα χέρια τους κιθάρες, βιολιά και την ποντιακή λύρα. Και ο χώρος μπολιάστηκε με τα κάλαντα της παράδοσης, τις μελωδίες του Χατζιδάκι και τους αρχέγονους ήχους του Πόντου.
Τα πρόσωπα των ηλικιωμένων φωτίστηκαν, τα κορμιά και οι ψυχές στυλώθηκαν· τραγούδησαν και χόρεψαν μαζί με τα παιδιά, αποδεικνύοντας πως η καρδιά δεν γνωρίζει τη φθορά του χρόνου. Σε αυτήν τη μοναδική σύγκλιση των γενεών, εκπαιδευτικοί και μαθητές κατανοήσαμε πως τα γηρατειά είναι η ανατολή μιας άλλης όρασης: της ικανότητας να βλέπεις τον κόσμο δίχως να θέλεις πια να τον αλλάξεις, παρά μόνο να τον αγαπήσεις και να τον αγκαλιάσεις.
Tους μαθητές συνόδευσαν οι εκπαιδευτικοί: Γιαννοπούλου Νανά, Ζαφειρόπουλος Αλέξανδρος, Γιάγκογλου Κωνσταντίνος, Μιχαηλίδου Γιάννα.
