Σε κλίμα βαθειάς συγκίνησης ολοκληρώθηκε ο 7ος Δρόμος 21 Μαθητών – Ένας Αγώνας Μνήμης που δεν ξεχνιέται

Μακροχώρι, Κυριακή πρωί. Η λιακάδα χαμογελούσε δειλά πάνω από τον κάμπο της Ημαθίας, σαν να ήθελε κι αυτή να τιμήσει τα παιδιά που “έφυγαν” νωρίς. Μα όταν ήρθε η ώρα της κορύφωσης, ο ουρανός σκοτείνιασε. Κι όταν ακούστηκε το «Δεν σας ξεχνάμε»… άνοιξε κι εκείνος την καρδιά του. Έβρεξε. Σαν να δάκρυσε. Όχι από καιρική συγκυρία, μα από αληθινή συμπόνοια.

Ο 7ος Δρόμος 21 Μαθητών ολοκληρώθηκε, για άλλη μια φορά, με καρδιά βαριά αλλά γεμάτη – από μνήμες, από δάκρυα, από υπόσχεση. Ο φετινός αγώνας, που διοργανώθηκε από τους πολιτιστικούς συλλόγους «Ψηφιδωτό» και «Ντόπιων Μακροχωρίου», ήταν αφιερωμένος – όπως κάθε χρόνο – στα 21 παιδιά που χάθηκαν άδικα στο πολύνεκρο δυστύχημα των Τεμπών, τον Απρίλη του 2003.

Το Μακροχώρι δεν ξέχασε. Ούτε θα ξεχάσει ποτέ. Η ψυχή της μικρής αυτής κοινότητας παλλόταν σε κάθε βήμα, σε κάθε ανάσα των περίπου 1000 δρομέων που στάθηκαν στην αφετηρία. Ήταν 1250 οι εγγραφές – κι ανάμεσά τους άνθρωποι κάθε ηλικίας, από διάφορες πόλεις, οικογένειες με μικρά παιδιά, γονείς που έσπρωχναν καρότσια, μαθητές, νέοι και παλιοί δρομείς, όλοι με ένα κοινό βήμα: το βήμα της μνήμης.

Ο αγώνας ξεκίνησε μέσα σε μια ήρεμη ηλιοφάνεια, όμως λίγο πριν τις απονομές, ο ουρανός σκοτείνιασε απότομα. Κι όταν αντήχησε το σύνθημα «Δεν σας ξεχνάμε», η βροχή έκανε την εμφάνισή της – σιωπηλή, ευλαβική, σχεδόν τελετουργική. Σαν να ήθελε κι εκείνη να πάρει μέρος, να καταθέσει το δικό της στεφάνι στη μνήμη.

Το σύνθημα «Όχι άλλα Τέμπη» αντήχησε ξανά και ξανά – ένα αίτημα, μια κραυγή, μια δέσμευση. Η Τροχαία εξασφάλισε με ακρίβεια την ασφάλεια των διαδρομών, «αποστειρώνοντας» την περιοχή για την ομαλή διεξαγωγή. Όμως τίποτα δεν θα ήταν δυνατό χωρίς την κολοσσιαία προσφορά των δεκάδων εθελοντών, που με αυταπάρνηση και αγάπη σήκωσαν στους ώμους τους τη διοργάνωση. Ήταν αυτοί που φρόντισαν τις λεπτομέρειες, που μοίρασαν χαμόγελα, νερό, κουράγιο – σαν να έπλεκαν με τα χέρια τους το μνημόσυνο των παιδιών.

Ήταν ένας αγώνας δρόμου, αλλά ήταν κι ένας αγώνας καρδιάς. Και εκεί, στον δρόμο του Μακροχωρίου, τα βήματα δεν ηχούσαν μόνα. Τα συνόδευαν ψίθυροι, αναμνήσεις, προσευχές – και μια βεβαιότητα πως όσο υπάρχουν άνθρωποι που θυμούνται, οι 21 μαθητές δεν θα φύγουν ποτέ στ’ αλήθεια.

Γιατί το Μακροχώρι θυμάται. Και η μνήμη, όταν γίνεται πράξη, είναι η πιο δυνατή μορφή αγάπης.