Κάποτε, για να σε πουν πολιτευτή, έπρεπε να έχεις τουλάχιστον συμμετάσχει σε Εθνικές εκλογές. Σήμερα όμως αρκεί ένα προφίλ στο Facebook, δύο φωτογραφίες με σταυρωμένα χέρια και ύφος «η πατρίς με καλεί» και έτοιμος ο νέος σωτήρας του τόπου.
Ο συγκεκριμένος τύπος που παριστάνει τον πολιτευτή, δεν κατάφερε να εκλεγεί ούτε επίτροπος στην εκκλησία της γειτονιάς του. Ούτε για διαχειριστής στην οικοδομή του δεν τον ψήφισαν οι ένοικοι — προφανώς φοβήθηκαν μην αρχίσει ανακοινώσεις για «στρατηγικό σχέδιο ανάπτυξης του ασανσέρ». Παρ’ όλα αυτά, αυτοανακηρύχθηκε πολιτευτής. Κάπου εκεί ξεφτιλίστηκε οριστικά και ο όρος.
Επειδή όμως κανείς δεν του έδινε σημασία, είπε να το γυρίσει και στη φωτοδημοσιογραφία. Πήρε λοιπόν ένα κινητό τελευταίας τεχνολογίας — γιατί ο αγώνας για την προβολή θέλει εξοπλισμό — και άρχισε τις περιοδείες. Πίτες συλλόγων, πανηγύρια, ημερίδες για το ροδάκινο, παντού παρών. Με το κινητό στο χέρι σαν ανταποκριτής πολέμου, ψάχνει γωνία λήψης και κυρίως… κοινό.
Γιατί το σημαντικό δεν είναι η φωτογραφία. Είναι να τον βλέπουν ότι τραβάει φωτογραφία. Πριν πατήσει το κουμπί, ρίχνει πρώτα μια γρήγορη ματιά δεξιά κι αριστερά, να επιβεβαιώσει ότι κάποιοι τον παρατηρούν. Αν δεν τον κοιτάζει κανείς, σχεδόν απογοητεύεται. Τι αξία έχει άλλωστε η «δημοσιογραφία» χωρίς θεατές;
Και σαν να μην έφταναν αυτά, γράφει και άρθρα. Βαρύγδουποι τίτλοι, μεγάλες λέξεις, «αναπτυξιακό όραμα», «βιώσιμη κινητικότητα», «στρατηγικός σχεδιασμός», «εξωστρέφεια» και άλλα τέτοια που ακούγονται εντυπωσιακά αλλά δεν λένε απολύτως τίποτα. Διαβάζεις τρεις παραγράφους και στο τέλος δεν έχεις καταλάβει ούτε ποιο είναι το πρόβλημα ούτε ποια είναι η λύση. Μόνο ότι ο συγγραφέας αγαπάει πολύ τον εαυτό του.
Το καλύτερο όμως είναι η πολιτική του συνέπεια. Πάει από κόμμα σε κόμμα σαν πεταλούδα την άνοιξη. Σήμερα φωτογραφίζεται με τους μεν, αύριο με τους δε, μεθαύριο «ένθερμος πατριώτης». Όπου βλέπει πιθανότητα να τρυπώσει, εμφανίζεται με ύφος έτοιμου υπουργού. Αν υπήρχε κόμμα «Φίλων της Αυτοπροβολής», θα ήταν ήδη εκπρόσωπος Τύπου.
Τελικά, σε κάθε πόλη υπάρχει κι ένας τέτοιος τύπος. Ένας άνθρωπος που μπέρδεψε τη ματαιοδοξία με την προσφορά και τη δημοσιότητα με την αξία. Και το χειρότερο; Νομίζει ότι όλοι οι άλλοι δεν το έχουν καταλάβει.
