Με το έργο «Οι Κουρδισμένοι» της Στέλλας Μιχαηλίδου, σε σκηνοθεσία Χρήστου Κυπαρισσόπουλου, ξεκινά η Παιδική Σκηνή του ΔΗΠΕΘΕ Βέροιας για τη θεατρική περίοδο 2026–2027. Η πρεμιέρα θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 8 Νοεμβρίου, στις 11:30 το πρωί, στην Αντωνιάδειο Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, στη σκηνή «Οδυσσέας Γωνιάδης».
Η νέα παραγωγή πραγματεύεται τη σχέση του ανθρώπου με τις οθόνες και τη συνεχή ροή πληροφοριών, θέτοντας ερωτήματα γύρω από την ελευθερία, την προσωπική επιλογή και τον έλεγχο της καθημερινής ζωής.
Μέσα από μια θεατρική περιπέτεια με χιούμορ, μουσική, φαντασία και ανατροπές, το έργο επιχειρεί να προβληματίσει μικρούς και μεγάλους για τον τρόπο με τον οποίο η τεχνολογία επηρεάζει τις αποφάσεις, τις συνήθειες και την προσοχή τους.
Στο επίκεντρο της παράστασης βρίσκεται το ερώτημα: «Ποιος κρατάει τελικά το τιμόνι της ζωής μας; Εμείς ή αυτό που κοιτάμε;»
Η παράσταση απευθύνεται τόσο σε παιδιά όσο και σε ενήλικες, συνδυάζοντας την ψυχαγωγία με τον προβληματισμό για ζητήματα που συνδέονται με τη σύγχρονη ψηφιακή πραγματικότητα.
Από τη Δευτέρα 9 Νοεμβρίου, το ΔΗΠΕΘΕ Βέροιας θα πραγματοποιεί καθημερινές παραστάσεις για μαθητές Δημοτικών Σχολείων και Γυμνασίων, εντάσσοντας τη νέα παραγωγή στο πρόγραμμα των σχολικών θεατρικών επισκέψεων.
————————————————————
ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ
Υπάρχει άραγε ένα αόρατο κλειδί που μπορεί να μας κάνει όλους να γελάμε όταν κάποιος το αποφασίσει, να κλαίμε όταν κάποιος το θελήσει, να συμφωνούμε χωρίς να σκεφτόμαστε και να ζούμε τη ζωή που κάποιος άλλος έχει επιλέξει για εμάς;
Στη χώρα του Αμπντού υπάρχει.
Είναι ένα μαγικό κλειδί.
Ο βασιλιάς Αμπντού το χρησιμοποιεί για να «κουρδίζει» τους κατοίκους της χώρας του. Με ένα απλό γύρισμα μπορούν να γελούν, να κλαίνε, να τρέχουν, να σταματούν, να συμφωνούν, να διαφωνούν, να θυμώνουν και να αγαπούν. Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει πια πως κάποτε μπορούσαν να επιλέγουν μόνοι τους.
Κι όμως, υπάρχουν κάποιοι που δεν έχουν κουρδιστεί ακόμη.
Είναι τα παιδιά.
Ο Πέτρος, η Φανή και η Μαργαρίτα αποφασίζουν να αντισταθούν. Όχι επειδή δεν φοβούνται. Αντίθετα, φοβούνται πολύ. Αλλά ανακαλύπτουν πως το θάρρος δεν σημαίνει ότι δεν φοβάσαι. Σημαίνει ότι, παρόλο που φοβάσαι, επιλέγεις να προχωρήσεις.
Κάπως έτσι αρχίζει μια περιπέτεια που θα τους οδηγήσει μακριά από την ασφαλή καθημερινότητά τους και βαθιά μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο μυστικά, παράξενα πλάσματα, μυθολογικές αναφορές, παιχνίδι, μουσική, χιούμορ και φαντασία.
Στην πορεία τους θα συναντήσουν έναν παράξενο Τρελό — ή μήπως έναν πολύ σοφό άνθρωπο; — ο οποίος θα τους αποκαλύψει πως η αντίσταση στο «κούρδισμα» δεν βρίσκεται μόνο σε ένα μαγικό αντικείμενο. Βρίσκεται και σε πράγματα που συχνά ξεχνάμε να κοιτάξουμε: ένα λουλούδι, ένα τραγούδι, ένα παιχνίδι, μια αγκαλιά, μια πραγματική συζήτηση, τη δυνατότητα να απορούμε.
Γιατί, τελικά, ίσως η ομορφιά να είναι μια μορφή ελευθερίας.
Η παράσταση μιλάει στα παιδιά για έναν κόσμο που τους είναι πολύ οικείος: έναν κόσμο γεμάτο οθόνες, κινητά, παιχνίδια, κοινωνικά δίκτυα, πληροφορία και διαρκή θόρυβο. Στη χώρα του Αμπντού, τα μέσα μαζικού ελέγχου έχουν πάρει τη μορφή του Facebook, του Instagram, του YouTube, του TikTok, των κινητών και των παιχνιδομηχανών. Δεν παρουσιάζονται όμως ως «κακά» από μόνα τους. Το ερώτημα της παράστασης είναι διαφορετικό:
Ποιος κρατάει τελικά το τιμόνι; Εμείς ή αυτό που κοιτάμε;
Και ακόμη πιο δύσκολο:
Πώς καταλαβαίνουμε ότι αρχίζουμε να ζούμε μια ζωή που δεν έχουμε πραγματικά επιλέξει;
Γι’ αυτό και οι ενήλικες της ιστορίας είναι εξίσου σημαντικοί με τα παιδιά. Οι γονείς της Μαργαρίτας έχουν ξεχάσει να κοιτάζουν τον κόσμο γύρω τους. Μπορούν να εξηγήσουν επιστημονικά τι είναι το χιόνι, αλλά έχουν ξεχάσει να το χαρούν. Μπορούν να είναι διαρκώς συνδεδεμένοι, αλλά δυσκολεύονται να επικοινωνήσουν πραγματικά με το παιδί τους.
————————————————————
ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
Η σκηνοθετική μας προσέγγιση αντιμετωπίζει τον κόσμο των «Κουρδισμένων» σαν ένα μεγάλο θεατρικό παιχνίδι. Το φως, η μουσική, οι ήχοι, οι κινήσεις και τα αντικείμενα δημιουργούν έναν κόσμο που άλλοτε μοιάζει με παραμύθι, άλλοτε με όνειρο, άλλοτε με εργοστάσιο και άλλοτε με μια υπερβολικά γνώριμη καθημερινότητα.
Οι ήρωες κινούνται ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό, ανάμεσα στο παιχνίδι και στην περιπέτεια. Το χιούμορ συνυπάρχει με την αγωνία, η ποίηση με τη σάτιρα και η μυθολογία με τη σύγχρονη τεχνολογία.
Τα παιδιά δεν είναι απλώς θεατές αυτής της ιστορίας.
Γίνονται συνοδοιπόροι.
Σε αρκετές στιγμές η παράσταση συνομιλεί άμεσα μαζί τους, τους ζητά να ακούσουν, να επαναλάβουν, να συμμετάσχουν, να αναρωτηθούν. Γιατί το θέατρο, όπως και η ίδια η ιστορία των «Κουρδισμένων», χρειάζεται ανθρώπους που δεν μένουν απλώς απέναντι από μια οθόνη αλλά συμμετέχουν σε μια ζωντανή εμπειρία.
Και ίσως αυτό να είναι ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που θέλει να θυμίσει η παράσταση.
Ότι υπάρχουν πράγματα που δεν μπορούν να αντικατασταθούν από μια οθόνη.
Το παιχνίδι με έναν φίλο. Ένα βλέμμα. Ένα άγγιγμα. Ένα λουλούδι που μυρίζεις. Το χιόνι που λιώνει στη γλώσσα σου. Ένα τραγούδι που τραγουδάμε όλοι μαζί. Μια ιστορία που λέμε ο ένας στον άλλο. Μια στιγμή που δεν χρειάζεται να φωτογραφηθεί για να υπάρξει.
Και μαζί τους μαθαίνουμε ότι η ελευθερία δεν είναι απλώς το δικαίωμα να κάνουμε ό,τι θέλουμε. Είναι η δυνατότητα να σκεφτόμαστε, να αμφιβάλλουμε, να φανταζόμαστε, να επιλέγουμε και — κυρίως — να μη φοβόμαστε να είμαστε διαφορετικοί.
Γιατί ο πραγματικός κίνδυνος δεν είναι να διαφωνούμε. Ο πραγματικός κίνδυνος είναι να ξεχάσουμε ότι μπορούμε να διαφωνούμε. Και κάπου εκεί βρίσκεται το πραγματικό «μαγικό κλειδί» της ιστορίας:
«Είναι η δύναμη να επιλέξω τη ζωή
και όχι μία όμορφη σέλφι.»
«Είναι η δύναμη να επιλέξω να ζήσω μια πραγματική ζωή
κι όχι μια εικονική μέσα από σόσιαλ και like.»
Οι «Κουρδισμένοι» είναι, τελικά, μια περιπέτεια για την ελευθερία.
Αλλά είναι και μια πρόσκληση. Προς τα παιδιά να συνεχίσουν να απορούν. Προς τους μεγάλους να θυμηθούν πώς είναι να απορούν.
Και προς όλους μας να κρατήσουμε ζωντανό εκείνο το κομμάτι του εαυτού μας που ακόμη μπορεί να κοιτάξει τον ουρανό, να μυρίσει ένα λουλούδι, να γελάσει χωρίς λόγο, να παίξει χωρίς σκοπό και να πει:
«Δεν θέλω να κουρδιστώ.»
Χρήστος Κυπαρισσόπουλος
————————————————————
Συντελεστές
Κείμενο: Στέλλα Μιχαηλίδου
Σκηνοθεσία: Χρήστος Κυπαρισσόπουλος
Πρωτότυπη Μουσική / Μουσική διδασκαλία: Μίμης Νικολόπουλος
Σκηνογραφία / Ενδυματολογία: Δημήτρης Γεωργόπουλος
Χορογραφία / Κινησιολογία: Αφροδίτη Γεωργιάδου
Φωτισμοί: Γιώργος Βέγκος
Creative – Art / Φωτογραφίες: Τάσος Θώμογλου
Βίντεο / Μοντάζ / Τρέιλερ: Γιάννης Γαλιάτσος
Κατασκευή Μάσκας (Τηλεόραση): Δαμιανός Οικονομίδης
Βοηθός σκηνοθέτη: Φωτεινή Παπαδοπούλου
Επιμέλεια ήχου: Αλέξανδρος Καροτσέρης
Παραγωγή / Οργάνωση Παραγωγής / Προβολή: ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Βέροιας
Τους ρόλους ερμηνεύουν (αλφαβητικά): Λάζαρος Γιαννακόπουλος, Βασιλική Ζώκου, Αναστάσιος Καραγιάννης, Νίνα Χατζοπούλου
