Καλοκαίρι και θάλασσα, καλοκαίρι και βουνό, καλοκαίρι και κάμπος, αδικημένος αυτός. Αν το καλοκαίρι είναι και διακοπές, τί καλύτερο! Αν όχι, πάλι η διάθεσή μας είναι πιο ανάλαφρη και η ανάγκη για χαλαρή ανάγνωση εκφράζεται περισσότερο τώρα. Όλοι θέλουμε να διαβάσουμε κάτι, άλλος για να γεμίσει το χρόνο του, άλλος για να ξεφύγει σ’ ένα κόσμο διαφορετικό από αυτόν του εδώ και του τώρα κι άλλος για να απαντήσει στα ερωτήματα που τον ‘’βασανίζουν’’. Όπως και να έχει, καλοκαίρι χωρίς βιβλίο δεν νοείται. Καλή ανάγνωση, όποιος κι αν είναι ο λόγος!
Chevalier, Tracy, Το κορίτσι με το σκουλαρίκι, Ωκεανίδα, 2001
Ολλανδία, 17ος αιώνας. Μια νεαρή κοπέλα, όταν ο πατέρας της χάνει την όρασή του αναγκάζεται να δουλέψει ως υπηρέτρια στο σπίτι του Βερμέερ. Προκαλεί το ενδιαφέρον του ζωγράφου, όταν αυτός αντιλαμβάνεται με πόση προσοχή η κοπέλα φροντίζει για την αρμονία των χρωμάτων ακόμα και όταν κόβει τα λαχανικά για να ετοιμάσει το φαγητό. Εκείνη ανακαλύπτει ένα κόσμο ανάμεσα στο φως και τη σκιά, το μαγικό κόσμο των χρωμάτων στα έργα του. Μαθαίνει να μην λέει τα πάντα και να ετοιμάζει κρυφά τα χρώματα που της ζητάει ο ζωγράφος για τους πίνακές του, ώστε να μην προκαλέσει το φθόνο και τη ζήλια της γυναίκας του.
Morrison, Toni, Γαλάζια μάτια Νεφέλη, 1995
Δεκαετία του 40 στην Αμερική. Πρότυπο ομορφιάς οι μπούκλες, δέρμα λευκό σαν γάλα και μάτια φωτεινά. Εμείς γνωρίζουμε μια 11χρονη αφροαμερικανή που κάθε βράδυ προσεύχεται να αποκτήσει γαλάζια μάτια. Έτσι θα ήταν όμορφη, θα την πρόσεχαν όλοι, η μητέρα της θα την αγαπούσε, ο αδελφός της δεν θα έφευγε από το σπίτι, ο πατέρας της δεν θα έπινε, δεν θα τη βίαζε και αυτή δεν θα γεννούσε το νεκρό παιδί του.
Boyle, T. Coraghessan, Αμέρικα,Πάντοτε, 1997
‘Ένα βράδυ, επιστρέφοντας στον οικισμό που μένει, μακριά από το κέντρο του Λος Άντζελες, ο Ντελάνι χτυπάει με το αμάξι έναν περαστικό. Είναι ένας μεξικανός λαθρομετανάστης που ζει σε μία άθλια καλύβα με την Αμέρικα, τη γυναίκα του. Αυτό το ατύχημα φέρνει σε επαφή δύο κόσμους. Από τη μια, η κοινωνία της αναπτυγμένης, προστατευμένης και γαλήνιας μικροαστικής τάξης, από την άλλη οι παρίες που εισέβαλαν λαθραία από το Νότο στην Καλιφόρνια. Η σύγκρουση ανάμεσα στους συμπατριώτες του Ντελάνι και τους εξαθλιωμένους μετανάστες, τους εγκατεστημένους τόσο ενοχλητικά κοντά τους, θα είναι αναπόφευκτη.
Pilcher, Rosamunde, Ψάχνοντας για κοχύλια , Ωκεανίδα, 1992
‘’Ψάχνοντας για κοχύλια’’ είναι ο τίτλος ενός από τους πίνακες που ζωγράφισε ο πατέρας της και τον οποίο κληρονόμησε η Πενέλοπε. Στο λυκόφως της ζωής της πια, αποσύρεται σε μια αγροικία. Σύντομα ωστόσο, την ειρηνική της αυτή απόσυρση θα αναστατώσει το γεγονός ότι η δημοτικότητα του πίνακα συνεχώς μεγαλώνει, μαζί και η επιθυμία των δικών της. Και η Πενέλοπε συνειδητοποιεί ποιος είναι ο πραγματικός χαρακτήρας του καθενός από τα τρία της παιδιά. Αυτό το αναζωογονημένο ενδιαφέρον για τον πίνακα προκαλεί και στην ίδια μια αναδρομή στο παρελθόν της. Στην ξένοιαστη νιότη, τον αδιάφορο γάμο, τον έρωτα αργότερα και τον πόλεμο που κατέκλυσε τα πάντα. Μια αξιοπρεπής κυρία μας αποκαλύπτει σιγά σιγά μικρά μυστικά που δεν θα φανταζόμασταν.
Gourio, Jean-Marie, Σουτ! Διαβάζω, Ψυχογιός, 1999
Δυο άνθρωποι που δεν ήταν φτιαγμένοι για να συναντηθούν ποτέ! . Αυτή βιβλιοθηκάριος, αυτός αλεξιπτωτιστής. Κι ενώ αυτή διαβάζει τα πάντα, παντού, αυτός δεν έχει ανοίξει βιβλίο στη ζωή του. Κι εδώ συναντά η τέχνη τη ζωή. Τα βιβλία θα γίνουν το κρεβάτι τους. Θα κάνουν έρωτα διαβάζοντας. Το πρωί αυτός γυμνός θα διαβάζει Δουμά στην κουζίνα, το βράδυ αυτή εξαντλημένη θα τακτοποιεί τη βιβλιοθήκη της. Υπάρχει μια λέξη για να περιγράψει κανείς όλα αυτά; Όχι, γι’ αυτό, σουτ! Διαβάστε το!
Giordano, Giovanna , Μια πτήση μαγική,Μεταίχμιο, 2022
Ο Τζούλιο Τζαμό έχει φτερά για να πετάει. Είναι ο ‘’ταχυδρόμος του ουρανού’’. Είναι αυτός που θα πετάξει πάνω από τη Μεσόγειο και θα φτάσει στην Αφρική καταγοητευμένος, είναι αυτός που θα παραδώσει την κήρυξη του πολέμου στο βασιλιά της Αιθιοπίας. Τα φτερά του γίνονται αγγελιοφόροι θανάτου, ενώ ήλπιζε σε πιο ευγενείς αποστολές. Δεν αντέχει να βλέπει να παραβιάζεται η γη που τόσο τον γοήτευσε. Ιστορία ενός πολέμου, ενός πολέμου αποικιακής κατάκτησης, δοσμένη όμως σαν τρυφερό παραμύθι, σαν ονειρική περιπέτεια. Δέκα χρόνια ιστορίας, από την απόφαση κατάκτησης της Αιθιοπίας από τους Ιταλούς έως την παράδοσή της στους Άγγλους.
Doyle, Roddy, Το Βαν, Νεφέλη, 1996
Στο Δουβλίνο της εργατικής τάξης δύο φίλοι μέσης ηλικίας αποφασίζουν να αγοράσουν ένα άχρηστο, χωρίς μηχανή, βαν και να το μετατρέψουν σε καντίνα. Προσφέρουν γρήγορο φαγητό αμφίβολης ποιότητας σε πεινασμένους και μεθυσμένους. Σε μια πόλη που λατρεύει το ποδόσφαιρο, είναι ένας αγώνας επιβίωσης με μια μεγάλη ευχαρίστηση να ξοδεύουν το χαρτζιλίκι που τους δίνουν οι γυναίκες τους πίνοντας στην αγαπημένη τους παμπ. Μια φιλία δυνατή, για την οποία, προκειμένου να μην κάνουν καμία έκπτωση, θυσιάζουν το βαν, τη μοναδική ελπίδα τους για το μέλλον.
Tokarczuk, Olga, Πλάνητες : Καστανιώτης, 2020
Ένα βιβλίο όχι τόσο για το ταξίδι όσο για το φαινόμενο του ταξιδιού. Αν κάποτε η αδιάκοπη κίνηση έφερνε τον άνθρωπο στο δρόμο της Σωτηρίας, σήμερα περισσότερο από αυτή, οι χαρακτήρες της Tokarczuk ακολουθούν την ιδέα που έχουν για την ελευθερία τους. Ιστορίες, εικόνες και καταστάσεις σ’ ένα κόσμο γνωστό και συγχρόνως μυστηριώδη. Μια γυναίκα που φροντίζει ένα παιδί με αναπηρία αποφασίζει μια μέρα να μην γυρίσει σπίτι. Μια μητέρα παίρνει το παιδί της και αφήνει τον άντρα της μόνο στις διακοπές τους στην Κροατία. Μια γυναίκα με οικογένεια και κοινωνική ζωή αποφασίζει ξαφνικά να ζήσει στο μετρό της Μόσχας. Σκέψεις, μικρές ιστορίες , πράγματα που βλέπουμε σε σταθμούς, αεροδρόμια, ξενοδοχεία. Εξωτικός τουρισμός και καλύβες με σουβενίρ, αμέτρητοι δρόμοι για να ανακαλύψει και να εκπλαγεί κανείς.
Le Tellier, Herve, Ο κλέφτης της νοσταλγίας, Opera, 1999
Μια νέα φυλή τυχοδιωκτών υπάρχει στις μέρες μας, οι οποίοι προετοιμάζουν σχολαστικά τις κινήσεις τους από την άνεση ενός διαμερίσματος στο Παρίσι ή ενός καταλύματος στη Φλωρεντία. Αυτοί, οι σύγχρονοι κουρσάροι χρησιμοποιούν το στυλό όπως άλλοι πριν από αυτούς κρατούσαν σπαθί ή τσεκούρι. Για να περιγράψει αυτό το σιωπηλό και μυστικό πόλεμο, ο συγγραφέας καταφεύγει σε κόλπα και προσχήματα, σε αντικατοπτρισμούς και παγίδες. Ένα παιχνίδι για το ποιος χάνει και ποιος κερδίζει, ένα παιχνίδι για την αλήθεια και το ψέμα, για την αγάπη και την τύχη όπου κάποιες φορές όποιος νομίζει ότι πιάστηκε, πιάνεται.
Murdoch, Iris, Θάλασσα,θάλασσα, Χατζηνικολή, 1990
Ο διάσημος σκηνοθέτης και ηθοποιός Τσαρλς Άροουμπαϊ , γύρω στα εξήντα, γυρίζει την πλάτη στο Λονδίνο και τη λαμπερή ζωή για να αποσυρθεί κοντά στη θάλασσα, σ’ ένα μικρό απομονωμένο σπίτι πάνω στα βράχια. Μοναδική του επιθυμία η επιστροφή στην απλότητα, τη χαμένη αθωότητα και τη μοναξιά. Η γαλήνη της καθημερινότητάς του όμως διαταράσσεται από διάφορα περιστατικά και μη μπορώντας να το ανεχτεί αποφασίζει να γράψει τα απομνημονεύματά του. Σύντομα το καταφύγιό του θα επισκεφτούν χαρακτήρες από το παρελθόν, λιγότερο ή περισσότερο κοντινοί.
