Η τελευταία νότα του φεστιβάλ «Εύηχη Πόλη» δεν ήταν μελαγχολική, δεν ήταν ανάλαφρη – ήταν εκκωφαντική. Το βράδυ της Κυριακής, κάτω από τη γέφυρα της οδού Θερμοπυλών, εκεί όπου ο Τριπόταμος συναντά τα πλατάνια και η πόλη ξεχνά για λίγο τον τσιμεντένιο εαυτό της, οι ΘΡΑΞ ΠΑΝΚC έστησαν ένα ξέφρενο πανηγύρι.
Κάποιοι τους άκουσαν από τη γέφυρα, άλλοι από το χώρο στάθμευσης, οι πιο τολμηροί – κυρίως νεανικά σώματα και πνεύματα – κατέβηκαν στο ποτάμι, στην καρδιά του αυτοσχέδιου αυτού φυσικού αμφιθεάτρου. Κι εκεί, δίπλα στα γάργαρα νερά και τις σκιές των δέντρων, η μουσική των ΘΡΑΞ ΠΑΝΚC απλώθηκε σαν καλοκαιρινός άνεμος με μυρωδιά ιδρώτα, μπαρούτι και λύρας.
Η γκάιντα συνάντησε την ηλεκτρική κιθάρα με πάθος που θύμιζε εφηβικό έρωτα και παραδοσιακό γλέντι ταυτόχρονα. Το νταούλι όρισε τον ρυθμό, ο ζουρνάς φώναξε αρχέγονα και η θρακιώτικη λύρα έκλεισε το μάτι στο πανκ. Ήταν μια μουσική εμπειρία που δεν χώρεσε σε κανένα καλούπι – και δεν προσπάθησε ποτέ.
Η ένταση δεν έπεσε ούτε στο φινάλε – αντιθέτως, κορυφώθηκε με έναν αυθόρμητο επίλογο που απέδειξε πως η «Εύηχη Πόλη» εκτός από μουσικό φεστιβάλ είναι και μια συλλογική εμπειρία. Στο τελευταίο κομμάτι, η σκηνή γέμισε πρόσωπα γνώριμα: στελέχη και εργαζόμενοι της ΚΕΠΑ, άνθρωποι που δούλεψαν αθόρυβα για μήνες πίσω από τα φώτα, ανέβηκαν και χόρεψαν δίπλα στους ΘΡΑΞ ΠΑΝΚC, δίνοντας στο κοινό μια εικόνα ατόφιας χαράς και συμμετοχής. Ήταν η στιγμή που το διοικητικό συνάντησε το διονυσιακό, κι όλα έγιναν γιορτή – χωρίς διαχωρισμούς, χωρίς ρόλους, μόνο με ρυθμό.
Ο Γιώργος Σταυρίδης, με νταούλι, λύρα και φωνή που σπάει τον αέρα, ηγήθηκε του γλεντιού. Ο Πάνος Γκίνης, πίσω από τις ηλεκτρικές κιθάρες, έδωσε την απαραίτητη δόση θορύβου, ενώ ο Βαΐτσης Χαρακοπίδης ξετύλιξε τη γκάιντα, το καβάλ και τον ζουρνά σαν όργανα τελετουργικά. Πίσω από την κονσόλα, ο Μάρκος Κουτσιανάς έδεσε τον ήχο με χειρουργική ακρίβεια.
Ήταν ένα φινάλε γεμάτο ένταση, ενέργεια και ταυτότητα. Όχι επιφανειακή ή τηλεοπτική, αλλά βαθιά, ριζωμένη σε μια παράδοση που δεν φοβάται να φλερτάρει με την επανάσταση.
Η Βέροια, σε αυτή την τελευταία νύχτα του φεστιβάλ, άκουσε τον εαυτό της αλλιώς. Και ίσως, εκεί κάτω από τη γέφυρα, ανάμεσα σε νέους που χόρευαν με τα μάτια κλειστά, να γεννήθηκε κάτι περισσότερο από μια ωραία ανάμνηση: ένας νέος τρόπος να αγαπάς τον τόπο σου.
