Ημαθία για το βιβλίο Γκίνες – όχι όμως για κάποιο αναπτυξιακό ρεκόρ, αλλά για την ικανότητα να χάνει μέσα σε έναν μόλις χρόνο εξασφαλισμένες χρηματοδοτήσεις δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ. Μέσα σε έναν μόλις χρόνο, χάθηκαν δύο εξασφαλισμένες χρηματοδοτήσεις συνολικού ύψους 35 εκατομμυρίων ευρώ, για έργα με σαφές αναπτυξιακό αποτύπωμα, που θα μπορούσαν να αλλάξουν ουσιαστικά την εικόνα της περιοχής.
Η πρώτη απώλεια αφορά τα 25 εκατομμύρια ευρώ για τη μεταφορά του Τελωνείου στην Αγορά της Κουλούρας και την αξιοποίηση της ευρύτερης έκτασης. Ένα έργο που θα ενίσχυε την τοπική οικονομία, θα αναβάθμιζε μια κομβική περιοχή και θα δημιουργούσε νέες προοπτικές απασχόλησης. Αντ’ αυτού, το σχέδιο βαλτώσε ανάμεσα σε καθυστερήσεις, αδυναμία συνεννόησης και πολιτική αδιαφορία.
Η δεύτερη απώλεια, τα 10 εκατομμύρια ευρώ για την αναβάθμιση του Χιονοδρομικού Κέντρου Σελίου, πονά ίσως ακόμη περισσότερο. Σε μια εποχή που ο εναλλακτικός και χειμερινός τουρισμός αποτελεί αναπτυξιακό στοίχημα, το Σέλι θα μπορούσε να μετατραπεί σε πραγματικό μοχλό τοπικής ανάπτυξης. Αντί γι’ αυτό, έμεινε εγκλωβισμένο στην ακινησία, θύμα των χρονοδιαγραμμάτων που είχε η υλοποίηση του έργου.
Κοινός παρονομαστής και στις δύο περιπτώσεις: το πολιτικό προσωπικό πιάστηκε στον «ύπνο». Όχι από άγνοια, αλλά από αδυναμία να αντιληφθεί το βάρος της ευθύνης και την αξία του χρόνου. Γιατί οι χρηματοδοτήσεις δεν χάνονται τυχαία· χάνονται όταν δεν τις υπερασπίζεται κανείς.
Και έτσι, ενώ άλλες περιοχές παλεύουν να ενταχθούν σε προγράμματα, η Ημαθία καταφέρνει το αδιανόητο: να χάνει όσα είχε ήδη κερδίσει. Αν αυτό δεν αποτελεί αρνητικό ρεκόρ, τότε τι είναι;
