Ένα έργο που βαραίνει τον Δήμο Βέροιας εδώ και σχεδόν δύο δεκαετίες βρέθηκε εκ νέου στην συζήτηση του Δημοτικό Συμβούλιο, με αφορμή το ερώτημα που κατέθεσε ο Θεόφιλος Κορωνάς, ο οποίος γνωρίζει πολύ καλά τι έγινε αλλά και αν μπορεί να γίνει κάτι τώρα.
Η ιστορία του έργου ξεκινά το 2004, όταν επί διοίκησης Σκουμπόπουλου εκπονήθηκε η μελέτη και εξασφαλίστηκε η χρηματοδότησή του, δημιουργώντας τότε την αίσθηση ότι η Βέροια θα αποκτούσε ένα σύγχρονο κολυμβητήριο που θα κάλυπτε πάγιες αθλητικές ανάγκες του δήμου.
Η υλοποίηση ξεκίνησε μετά το 2006, επί διοίκησης Χαρούλας Ουσουλτζόγλου, όμως η πορεία του έργου δεν ήταν ομαλή. Στην πορεία η Γενική Γραμματεία Αθλητισμού διέκοψε τη χρηματοδότηση, με αποτέλεσμα το έργο να «παγώσει».
Στα χρόνια που ακολούθησαν, η οικονομική κρίση και η δημοσιονομική κατάρρευση της χώρας οδήγησαν σε γενικευμένη απροθυμία χρηματοδότησης νέων ή ημιτελών αθλητικών υποδομών. Καμία από τις επόμενες κυβερνήσεις δεν προχώρησε στην επανεκκίνηση της χρηματοδότησης, αφήνοντας τον Δήμο Βέροιας αντιμέτωπο με ένα έργο που ξεκίνησε αλλά χωρίς προοπτική ολοκλήρωσης.
Η εργολαβία παραμένει έως σήμερα ενεργή, δημιουργώντας μια ιδιότυπη εκκρεμότητα. Ο Δήμος Βέροιας δεν προχώρησε στη διάλυσή της, καθώς κάτι τέτοιο θα σήμαινε την υποχρέωση καταβολής αποζημίωσης στον εργολάβο για λόγους που δεν βάρυναν καμία από τις δύο πλευρές. Έτσι, το έργο εξακολουθεί να βρίσκεται σε ένα ιδιόμορφο καθεστώς «αναμονής», χωρίς ενεργή χρηματοδότηση, χωρίς τυπική λήξη και δίχως προοπτική υλοποίησης.
Στο σημερινό στάδιο, το κολυμβητήριο δεν μπορεί να υλοποιηθεί με την αρχική μελέτη του 2004, καθώς αυτή θεωρείται πλέον παρωχημένη. Απαιτείται εκπόνηση νέας μελέτης, διαδικασία που σε αντίστοιχα μεγάλα έργα – όπως το νέο κλειστό γυμναστήριο – μπορεί να προσεγγίσει ακόμη και το 1 εκατ. ευρώ, πριν καν ξεκινήσει η κατασκευή.
Ωστόσο, και σε αυτό το επίπεδο, το τοπίο παραμένει θολό. Δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή πρόθεση από την πλευρά της κυβέρνησης για χρηματοδότηση ενός νέου έργου κολυμβητηρίου στη Βέροια, ενώ και ο Δήμος δεν διαθέτει τα απαραίτητα ίδια κεφάλαια ούτε για την αποζημίωση πιθανής διάλυσης της εργολαβίας, ούτε για την εκκίνηση νέου σχεδιασμού και κατασκευής.
Έτσι, τόσο η δημοτική αρχή όσο και ο ανάδοχος του έργου εμφανίζονται εγκλωβισμένοι σε μια εκκρεμότητα που διαρκεί σχεδόν είκοσι χρόνια, χωρίς να υπάρχει υπαιτιότητα κάποιας πλευράς μεμονωμένα, αλλά ως αποτέλεσμα μιας αλυσίδας διοικητικών, οικονομικών και θεσμικών εξελίξεων που υπερέβησαν τις δυνατότητες τοπικής διαχείρισης.
Το κολυμβητήριο Βέροιας παραμένει, πλέον, ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα έργου που ξεκίνησε ως αναπτυξιακή προσδοκία και εξελίχθηκε σε διαχρονικό διοικητικό και πολιτικό αδιέξοδο.
