Ένα παγκάκι, πνιγμένο κυριολεκτικά στα χόρτα, στέκει ξεχασμένο σε κεντρικό σημείο του Κωστοχωρίου, σαν μια σιωπηλή κραυγή για την εγκατάλειψη του τόπου.
Ο μικρός ορεινός παραθεριστικός οικισμός του Δήμου Βέροιας, άλλοτε ζωντανός και περιποιημένος, δείχνει πλέον να στερείται ακόμα και τα στοιχειώδη, με το συγκεκριμένο παγκάκι να συμβολίζει με τον πιο εύγλωττο τρόπο την απουσία ενδιαφέροντος – τόσο από τις τοπικές αρχές όσο και από τους ίδιους τους κατοίκους.
Το παγκάκι αυτό, που θα μπορούσε να προσφέρει ανάπαυση σε έναν περαστικό, έναν ηλικιωμένο ή έναν επισκέπτη, σήμερα είναι σχεδόν αόρατο πίσω από την ανεξέλεγκτη βλάστηση. Δεν πρόκειται για κάποιο σημείο εκτός ορίων, αλλά για τοποθεσία εντός του κεντρικού ιστού του οικισμού – γεγονός που καθιστά ακόμη πιο εύλογη την απορία: δεν το είδε κανείς;
Η εικόνα αυτή δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό, αλλά αποτέλεσμα μιας ευρύτερης κατάστασης εγκατάλειψης που ακολούθησε την αδρανοποίηση του Πολιτιστικού Συλλόγου του χωριού. Όσο το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου ήταν ενεργό, υπήρχε ένας τοπικός φορέας που ενδιαφερόταν για τη φροντίδα και την εικόνα του χωριού. Ήταν παρών σε κάθε μικρό ή μεγάλο θέμα, από την καθαριότητα μέχρι τη διοργάνωση πολιτιστικών εκδηλώσεων. Μετά τη λήξη της θητείας του τελευταίου ΔΣ, κανείς δεν ανέλαβε πρωτοβουλία για να συνεχίσει το έργο του. Ο σύλλογος οδηγήθηκε σε αδράνεια – και μαζί του φαίνεται να πάγωσε και κάθε προσπάθεια φροντίδας του δημόσιου χώρου.
Το παγκάκι είναι, τελικά, ένα μικρό αλλά ηχηρό σύμβολο της συλλογικής αδιαφορίας και της θεσμικής απουσίας. Η εικόνα του, καλυμμένη από χόρτα, μοιάζει να λέει: «Εδώ κάποτε υπήρχε ενδιαφέρον».
