Γράφει ο Χρήστος Μακρίδης
Τα τελευταία χρόνια, στη Βέροια έχει διαμορφωθεί μια παράξενη κανονικότητα. Δεκάδες συμπολίτες μας καταγγέλλουν δημόσια τα πεπραγμένα της νυν δημοτικής αρχής και προσωπικά του δημάρχου κ. Βοργιαζίδη. Οι καταγγελίες αυτές δεν είναι αόριστες. Συνοδεύονται από φωτογραφίες και συγκεκριμένες αναφορές για κακοτεχνίες σε δρόμους, για διαβάσεις πεζών που απουσιάζουν ή υπάρχουν αχνές και θολές, για πλήρη αδυναμία μετακίνησης συμπολιτών μας με αναπηρία και άλλα πολλά.
Μια πόλη όπως η Βέροια που διαφημίζεται ως σύγχρονη, στην πράξη όμως παραμένει απροσπέλαστη για τους πιο ευάλωτους.
Ταυτόχρονα, τίθενται σοβαρά ερωτήματα για τον τρόπο διαχείρισης του δημοσίου χρήματος. Απευθείας αναθέσεις ύψους χιλιάδων ευρώ, πρακτικές που γεννούν απορίες και απαιτούν ξεκάθαρες απαντήσεις. Προστίθενται και περιβαλλοντικά ζητήματα, όπως καταγγελλόμενες παράνομες χωματερές και εικόνες που δεν συνάδουν ούτε με τη νομιμότητα ούτε με τον στοιχειώδη σεβασμό στον δημόσιο χώρο.
Όλα αυτά είναι γνωστά. Κυκλοφορούν. Συζητιούνται. Αναπαράγονται.
Αυτό που δεν φαίνεται να κυκλοφορεί είναι η πολιτική ευθύνη.
Η δημοτική αρχή οφείλει να απαντήσει. Όχι με γενικόλογες ανακοινώσεις, όχι με σιωπή, αλλά με στοιχεία (ποτέ δεν έχουν ευθύνη και πάντα κάποιος άλλος φταίει και ποτέ αυτή). Όμως όταν οι καταγγελίες πληθαίνουν και οι απαντήσεις λιγοστεύουν, το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό. Είναι θεσμικό.
Αυτό που επίσης οφείλει να σημειωθεί είναι μια πρακτική της δημοτικής αρχής που προκαλεί έντονο προβληματισμό στον δημόσιο διάλογο. Τους τελευταίους μήνες καταγγέλλεται ότι αντί για απαντήσεις επί της ουσίας, επιλέγεται ολοένα και συχνότερα η οδός των μηνύσεων και των αγωγών απέναντι σε πολίτες και δημοτικούς συμβούλους που ασκούν δημόσια κριτική. Μια τακτική που, ανεξάρτητα από τη νομική της κατάληξη, δημιουργεί ένα κλίμα φόβου και αποθαρρύνει τη δημόσια έκφραση.
Υπάρχει όμως και μια άλλη αλήθεια, εξίσου ενοχλητική. Μια αλήθεια που αφορά όλους μας.
Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και όχι μόνο, η Βέροια φλέγεται. Κριτική, αγανάκτηση, ειρωνεία, οργή. Από το σαλόνι μας, όλοι γινόμαστε εισαγγελείς, τεχνικοί, ειδικοί και τιμητές των πάντων. Όταν όμως έρχεται η ώρα της πραγματικής συμμετοχής, τότε επικρατεί απόλυτη αφωνία. Τότε όλοι έχουν τους λόγους τους. Τότε όλοι κάνουν πίσω. Και τελικά, πολλοί απλώς δεν πάνε καν να ψηφίσουν.
Αυτή η στάση δεν είναι ουδέτερη αλλά είναι επιλογή μας. Και η επιλογή μας αυτή παράγει αποτέλεσμα με τεράστια ποσοστά αποχής και δημοτικές αρχές που ανανεώνουν τη θητεία τους όχι επειδή κρίθηκαν άριστες, αλλά επειδή δεν αμφισβητήθηκαν ουσιαστικά.
Και πρέπει να το πούμε καθαρά ότι δεν γίνεται να καταγγέλλουμε τα πάντα και να μην αναλαμβάνουμε τίποτα. Δεν γίνεται να ζητάμε αλλαγή χωρίς να είμαστε διατεθειμένοι να εκτεθούμε. Δεν γίνεται να μιλάμε για δημοκρατία μόνο όταν μας βολεύει.
Η δημοκρατία δεν εξαντλείται σε μια ανάρτηση. Δεν είναι ξέσπασμα θυμού ούτε συλλογή “likes”. Είναι συμμετοχή, συνέπεια και ευθύνη. Και όσο εμείς προτιμάμε την ασφάλεια της ιδιωτικής αγανάκτησης από τον κόπο της δημόσιας στάσης μας, τόσο τίποτα δεν θα αλλάζει.
Ίσως, τελικά, το μεγαλύτερο πρόβλημα της Βέροιας δεν είναι μόνο οι πράξεις ή οι παραλείψεις της δημοτικής αρχής. Είναι η άνεσή μας να διαμαρτυρόμαστε χωρίς κόστος και η απροθυμία μας να σταθούμε όρθιοι όταν έρχεται η ώρα της κρίσης.
Και όσο πλησιάζει ξανά η ώρα της κάλπης, ας αναρωτηθούμε αν θα αρκεστούμε πάλι στον ρόλο του σχολιαστή ή αν θα επιλέξουμε επιτέλους τη συμμετοχή.
Και τότε, ας μην εκπλησσόμαστε από τα αποτελέσματα.
Χρήστος Μακρίδης
Δημοτικός Σύμβουλος της Παράταξης «ΙΣΧΥΡΟΣ ΔΗΜΟΣ»
