28 Σεπτεμβρίου 2017, Βασιλικό Θέατρο Θεσσαλονίκης, Λευκός Πύργος, ώρα 6.30 μμ.
Φτάσαμε εσπευσμένα στο θέατρο αφού προηγήθηκε τηλεφώνημα: “Ελάτε αμέσως γιατί δεν θα βρείτε θέση”. Ήταν δυνατόν;
Η παράσταση θα άρχιζε στις 7.30. Τώρα δεν πιστεύαμε στα μάτια μας. Υπήρχε ήδη μεγάλος συνωστισμός στην είσοδο, περίπου 300 άνθρωποι με σακούλες σούπερ-μάρκετ γεμάτες τρόφιμα στα χέρια αντί για εισιτήριο (η συναυλία γινόταν για φιλανθρωπικούς σκοπούς) περίμεναν υπομονετικά για να εισέλθουν. Οι υπεύθυνοι αναγκάστηκαν να επιτρέψουν την είσοδο ανά πέντε, όταν όμως γύρω στις 7.00 έφτασε το μεγάλο κύμα του κοινού, κάπου εκεί φάνηκε να χάνεται ο έλεγχος. Το θέατρο χωρούσε 700 θεατές, έξω ήταν μαζεμένοι άλλοι τόσοι, και δεκάδες εγκατέλειπαν απογοητευμένοι την προσπάθεια, όχι και τόσο ευχαριστημένοι. Οι διοργανωτές μετά την πρώτη ψυχρολουσία ετοίμασαν video wall στα φουαγιέ των δύο ορόφων και έστω μ’ αυτόν τον τρόπο βρέθηκε μια λύση. Στην αίθουσα του θεάτρου γινόταν πανζουρλισμός. Δεκάδες οι όρθιοι και οι καθήμενοι στους διαδρόμους περίμεναν υπομονετικά την έναρξη που καθυστέρησε 45 λεπτά λόγω των ομιλιών των διοργανωτών που προηγήθηκαν και για τις οποίες υπήρξαν στο τέλος της παράστασης έντονες διαμαρτυρίες. Κατά την άποψή μας, η παρουσία του καλού ηθοποιού Ρένου Χαραλαμπίδη θα ήταν αρκετή.
Όταν όμως πλημμύρισε η σκηνή από παιδιά από 3 χρόνων έως 18 όλα ξεχάστηκαν και 100 περίπου πρωταγωνιστές ανέλαβαν δράση. Με την Εύα Ιεροπούλου σε ρόλο αφηγήτριας-ηθοποιού και τον Αρσένιο Γαβρηιλίδη στο ρόλο του Ίκαρου-Ποντίκαρου έδωσαν το στίγμα για το τι πρόκειται να ακολουθήσει. Οι θεατές έκλαψαν από τα γέλια με την παρουσία της Νίκης Μπραβάκη και της Φωτεινής Γεωργουδάκη στους ρόλους της Κότας-Ντίβας και της Γάτας. Η σεμνή όμως μέχρις… εξαφανίσεως παρουσία της Νεφέλης Μπραβάκη έκανε αίσθηση, που όχι μόνο συνέλαβε την ιδέα της παράστασης, όχι μόνο σκηνοθέτησε, ενδυματολόγησε, σκηνοποίησε, αλλά κατάφερε να συνενώσει παιδιά και νέους από τρεις πόλεις, Βέροια, Νάουσα, Θεσσαλονίκη σε μιαν αρμονία και έναν ρυθμό κάτι παραπάνω από επαγγελματικό: Ιδανικό! Τώρα, πώς προετοιμάστηκαν σε τρεις διαφορετικές πόλεις και συντονίστηκαν στον υπερθετικό βαθμό δεν έχουμε γνώμη• ρωτήστε την ίδια, την μόλις εικοσιτριάχρονη Μπραβάκη.
Τι λόγια να βρει κανείς και για τους υπόλοιπους πρωταγωνιστές; Τον Σταμάτη Παπαδόπουλο, τον Μίλτο Τζημούρτο, την Ελένη Χαρίτου, την Ελένη Σακαλή, τον Γιάννη Κακαλέ; Η τρανή απόδειξη ότι για το νεανικό πάθος και το ταλέντο δεν αρκούν οι χαρακτηρισμοί ερασιτέχνης-επαγγελματίας παρά μόνο ο πόθος για το αδύνατο. Ιδιαίτερη μνεία για την ορχήστρα, το jazz quartet του σαξοφωνίστα Λάζαρου Μπίντση, με τους Χρήστο Γεωργουδάκη-πιάνο, Ασημίνα Ματζίρη-τύμπανα, Θοδωρή Χριστοφορίδη-μπάσσο μια συνεργασία μουσικών του Ωδείου Φίλιππος Βέροιας και του Δημοτικού Ωδείου Νάουσας. Ξεχωριστή, ωστόσο, θέση στην καρδιά μας έχουν τα παιδιά των χορωδιακών συνόλων GLEE από τη Βέροια, τη Νάουσα και τη Θεσσαλονίκη.
Κατά την έξοδο στήσαμε, όπως η ιδιότητά μας επιτάσσει, το απαράμιλλο δημοσιογραφικό μας αυτί. Διακρίναμε πολλούς Βεροιώτες και κάποιους Ναουσαίους που γνωρίζαμε. Όλοι έκαναν μια παράσταση διαμαρτυρίας για τα ως άνω ειρημένα περί καθυστέρησης. Και πολλά καλά λόγια για την παράσταση.
Νιώσαμε περηφάνια που ακούσαμε από “ξένους” να αναφέρουν το όνομα της πόλης της Βέροιας ξανά και ξανά. Είναι ενδιαφέρον να σκεφτεί κανείς ότι όλα αυτά αρχίζουν και τελειώνουν σ’ ένα Ωδείο της Βέροιας με μεγάλο πολιτιστικό παρελθόν, το Ωδείο Φίλιππος.
Για την Ιστορία: Ο Ίκαρος Ποντίκαρος της Εύας Ιεροπούλου κυκλοφόρησε σε δίσκο το 2008 με τη συμμετοχή των ηθοποιών Μελίνας Μποτέλλη και Θοδωρή Αθερίδη και των Μανόλη Φάμελλου, Κωνσταντίνου Τσαχουρίδη Καίτης Κουλλιά, Δημήτρη Μπασλάμ, κ.α.
{jlex}flickr:72157686901505540{/jlex}
