Η νέα ποιητική συλλογή της Βεροιώτισσας Κούλας Αδαλόγλου παρουσιάστηκε την Πέμπτη, στο foyer της Αντωνιάδειας Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών.
Η βιβλιοπαρουσίαση ενταγμένη στο πλαίσιο των εκδηλώσεων «Λογοτεχνικές βραδιές στο φουαγιέ της Στέγης» ήταν η πρώτη της φθινοπωρινής σεζόν.
Την εκδήλωση διοργάνωσε η Δημοτική βιβλιοθήκη «Θ. Ζωγιοπούλου» της ΚΕΠΑ Δήμου Βέροιας, ο Σύνδεσμος Φιλολόγων Ν. Ημαθίας, οι εκδόσεις Μελάνι και το βιβλιοπωλείο Ηλιοτρόπιο.
Η ποιητική συλλογή με τίτλο «Ο δρόμος της επιστροφής είναι απόκρημνος», εκδόθηκε τον Οκτώβριο του 2022 από τις εκδόσεις Μελάνι, και είναι η τελευταία από 8 ποιητικές συλλογές και μία συλλογή διηγημάτων.
Η Βούλα Κοτσάλου, βιβλιοθηκονόμος, υπεύθυνη Δημοτικής Βιβλιοθήκης «Θ. Ζωγιοπούλου», παρουσίασε το βιογραφικό της συγγραφέως, το συγγραφικό της έργο κι έπειτα συντόνισε την εκδήλωση.
Η πρόεδρος του Συνδέσμου Φιλολόγων Ημαθίας, Ευγενία Καβαλλάρη είπε «… Στην εποχή μας με την κοινωνική πραγματικότητα να είναι ζοφερή, η ποίηση μπορεί και πρέπει να αποτελέσει μια μαρτυρία της προσπάθειας κατανόησης της ανθρώπινης ύπαρξης και του ανθρώπινου πόνου. Αυτόν τον στόχο υπηρετεί εκούσια ή ακούσια και η ποίηση της Κούλας Αδαλόγλου. Ωριμότερη εξελίσσει τα βασικά χαρακτηριστικά της γραφής της σε ένα ανώτερο επίπεδο, προσφέροντας στον αναγνώστη τη δυνατότητα μια ψυχική και διανοητική ανάταση. Ο στοχασμός, η υπαρξιακή αγωνία που πυροδοτείται από μια δύσβατη και δυσβάστακτη πραγματικότητα, το βίωμα και η βιωμένη γνώση, η ευαισθησία και το συναίσθημα ισορροπούν με μια άλλοτε φανερή, άλλοτε λανθάνουσα φιλοσοφική ενατένιση. Η Κούλα Αδαλόγλου επανέρχεται στον μύθο του Οδυσσέα και της Πηνελόπης που είχε διαπραγματευτεί στη συλλογή “Οδυσσέας, τρόπον τινά”, για να τον εξελίξει και να εμπλουτίσει τα σημαινόμενα του…. Η φωνή της Κούλας Αδαλόγλου είναι αυτοβιογραφική και βαθιά κοινωνική».
Στη συνέχεια έκανε αναφορά στα χαρακτηριστικά στοιχεία των δύο ενοτήτων της ποιητικής συλλογής.
«Οι στίχοι της ποιήτριας μετουσιώνουν με έξοχο τρόπο αυτούσια την πραγματικότητα διηθημένη μέσα από την ευαισθησία της που δεν ωραιοποιεί, δεν εξιδανικεύει, ούτε όμως εκμαυλίζει και μεμψιμοιρεί .Ένας αυθεντικός ρεαλισμός περιπεπλεγμένος με πλούσια συναισθήματα, τρυφερότητα, αισιοδοξία, χαρά, λαχτάρα, επιθυμία, απογοήτευση, θλίψη, πίκρα συμπαρασύρει τον αναγνώστη σε μια συναισθηματική και διανοητική ταύτιση με το ποιητικό υποκείμενο και σε αναζήτηση της δικής του εσωτερικής ζωής…. Αυθεντικά, γνήσια συναισθήματα που δεν συγκαλύπτουν, αλλά αντίθετα φωτίζουν τη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα, καθώς πυροδοτούνται απ’ αυτήν…. Λέξεις απλές, καθημερινές, σπάνιες, λόγιες. Εικόνες οικείες εντός και εκτός κλειστού χώρου λειτουργούν ως μηχανισμός της ποιητικές γλώσσας για την παραγωγή νοήματος, επαυξάνουν εννοιολογικά τις διαστάσεις της πραγματικότητας σε έκταση και βάθος, εξυπηρετούν τον στοχασμό και την έκφραση συναισθημάτων. Η ποιήτρια ξέρει να χειρίζεται καλά τον μονόλογο, τον στοχασμό ως αγαπημένες της τεχνικές…», συμπλήρωσε.
Ακολούθησε η εισήγηση της φιλολόγου – συγγραφέως Ελένης Καραγιάννη, η οποία ξεκίνησε την ομιλία της αναφερόμενη στις εντυπώσεις της από το καλαίσθητο εξώφυλλο και τον τίτλο της ποιητικής συλλογής, που «ηχεί ως αδιαμφισβήτητο συμπέρασμα και απόρροια βιωμένης γνώσης και εμπειρίας». Συνέχισε λέγοντας «Σε ποιον νόστο, σε ποια ξενιτιά θα μας μυήσει η ποιήτρια; Σε κάθε περίπτωση, απόκρημνος, δύσβατος και κακοτράχαλος ο δρόμος της επιστροφής. Κι αν το ταξίδι φαντάζει γοητευτικό, αν ο νόστος θεραπευτικός, ιαματικός και λυτρωτικός αποδεικνύεται, είναι γιατί πληγές και τραύματα σέρνει ξοπίσω του Πολύ καλά το γνωρίζει αυτό η ποιήτρια. Το επιβεβαιώνουν, άλλωστε, και οι πρωταγωνιστές των ποιημάτων της… Η ποιητική συλλογή «ανοίγει» με στίχους της Οδύσσειας, που μας πληροφορούν πως πιότερο για τον νόστο του Τηλέμαχου η Πηνελόπη αγωνιά παρά για τον Οδυσσέα, και με την επιστροφή του ομηρικού ζεύγους σε Μία Καθημερινότητα, που μακράν απέχει από το νόστιμον ήμαρ που υποσχέθηκε ο Όμηρος.
Χαρακτηριστικό αναγνωρίσιμο της γραφής της ποιήτριας η συνδιαλλαγή με την παράδοση, με μύθους αρχαίους και αρχετυπικά μοτίβα προκειμένου να γεφυρώσει το παρόν με το παρελθόν, να αποτυπώσει την τραγικότητα της ανθρώπινης φύσης στη συνέχεια του χρόνου, να κατανοήσει το βάσανο της περιπλάνησης και της αναζήτησης στη συγχρονική και διαχρονική του θεώρηση. Γι’ αυτό οι συμβολισμοί και oι αλληγορίες αποδομούνται, αναδιαμορφώνονται, νοηματοδοτούνται και ερμηνεύονται εκ νέου, επιτρέποντας στον αναγνώστη τις δικές του ταυτίσεις και αναβιώσεις. Έτσι, ο καθείς με την Ιθάκη του, ο καθείς με τον νόστο που του έλαχε….. Αναμφίβολα πρόκειται για ποίηση βιωματική, όπου όμως η ποιήτρια κατορθώνει με ευαισθησία κι επιδεξιότητα να συγκεράσει το ατομικό με το συλλογικό βίωμα αφήνοντας τον αναγνώστη να περπατήσει συνοδοιπόρος στα μονοπάτια της, να αντικρύσει σπαράγματα του δικού του ταξιδιού και να χαράξει τις προσωπικές του πορείες… Έντονες εικόνες, σκουντήγματα ηχητικής, οπτικής, οσφρητικής και αφικής μνήμης, στήνουν ρεαλιστικά και υπερρεαλιστικά σκηνικά σαν κάδρα κινηματογραφικά για να αφηγηθεί το ποιητικό υποκείμενο την ιστορία του. Κάθε ποίημα και μια αφήγηση, μια μικρή εξιστόρηση με λόγο λιτό κι εύστοχο, απογυμνωμένο από το περιττό, με κρυστάλλινη διαύγεια, με μουσικότητα, ρυθμό κι αρμονία, με λέξεις καθημερινές, αλλά πάλλουσες κι αιμοφόρες, που συνδυάζονται τολμηρά για να σηκώσουν το βάρος της συνυποδήλωσης και της συναισθηματικής μέθεξης
Ακολουθώντας ένα ιδιότυπο σχήμα κύκλου, η συλλογή «ανοίγει» και «κλείνει» με την Πηνελόπη. Άλλωστε, σε αυτήν και τον γιο της είναι αφιερωμένη, τη δική της φιγούρα διακρίνουμε σαν σκιά συνεχώς πίσω από το ποιητικό υποκείμενο… Η Κούλα Αδαλόγλου μετουσιώνει τον ψυχικό της κόσμο, τους εσωτερικούς της κραδασμούς σε ποίηση ώριμη, μεστή, συγκινητική, στοχαστική και βαθιά ανθρώπινη…».
Με ευχαριστίες στους διοργανωτές και στους συμμετέχοντες στο πάνελ ξεκίνησε την ομιλία της η ποιήτρια. Ενώ για την ποιητική συλλογή είπε «η Πηνελόπη κάνει την δική της διαδρομή, εσωτερική και εξωτερική. Ψάχνει τον τόπο μέσα της, μετρώντας το δικό της βάθος».
Στα ποιήματα έδωσαν πνοή οι αναγνώσεις από τον φιλόλογο-ποιητή-ηθοποιό Λευτέρη Κορυφίδη και την φιλόλογο-διευθύντρια της ΚΕΠΑ, Κατερίνα Γρηγοριάδου.
Επίσης ποιήματα ανέγνωσαν η ποιήτρια και οι εισηγήτριες.
Με τις μελωδίες του στην τρομπέτα συνόδεψε ο ταλαντούχος μουσικός Κώστας Μπατσίλας.
