Γράφει η Ιωάννα Βαλδήρ
«Ὡς οὐκ ἔστι νόστιμον ἦμαρ». Δεν υπάρχει πια επιστροφή. Το ταξίδι δεν οδηγεί σε λύτρωση, αλλά σε ανακύκλωση. Όχι εμπειρίες, στάσεις. Όχι πορεία, pit stop εξουσίας. Ρόλοι που αναβαθμίζονται, σχήματα που αλλάζουν, χωρίς ίχνος ιδεολογίας. Η μεταμόρφωση δεν είναι πια ανάγκη. Είναι στρατηγική. Δεν έχουμε χρόνο για έπος. Δεν περιμένουμε ήρωες. Θέλουμε αποτέλεσμα. Τώρα.
Το πολιτικό τοπίο έχει θολώσει. Σαν story με φίλτρο. Οι ταμπέλες ξεθωριάζουν, οι ιδεολογίες γίνονται stretch fit, και οι σημαίες ανεμίζουν μόνο όταν φυσάει δημοσκοπικός άνεμος. Το νέο μοντέλο είναι ξεκάθαρο: δεν έχει σημασία τι πρεσβεύεις, αρκεί να δείχνεις διαθέσιμος για το επόμενο σχήμα.
Κάποτε, η πολιτική ήταν σύγκρουση ιδεών. Τώρα είναι ανταγωνισμός αφηγήσεων. Ποιος θα πει την ιστορία πρώτος, ποιος θα την πει καλύτερα, ποιος θα την κάνει να φαίνεται σαν λύση. Το περιεχόμενο; Δευτερεύον. Ο προορισμός έγινε hashtag. Όχι για να αλλάξουν τον κόσμο. Αλλά για να μην μείνουν εκτός κάδρου.
Η σημερινή διακυβέρνηση, παρά την τεχνοκρατική της επιμέλεια και την επικοινωνιακή της πειθαρχία, δείχνει σημάδια κόπωσης. Η διαχείριση κουράζει, η φθορά δεν κρύβεται, κι εμείς δεν τρώμε πια λωτούς. Δεν εντυπωσιαζόμαστε από μεταμορφώσεις, δεν ψάχνουμε σωτήρες, δεν θέλουμε άλλο αφήγημα. Απέναντί μας, μια εξουσία που πότε ντύνεται Κίρκη, μεταμορφώνοντας την αποτυχία σε αφήγημα, και πότε θυμίζει Λωτοφάγους – στατιστική για λήθη, σταθερότητα για εφησυχασμό, και κατεύθυνση που κανείς δεν τολμά να ρωτήσει.
Πρόσωπα αλλάζουν ρόλους σαν να είναι σε casting. Ο τελικός σταθμός έγινε σύμβολο μιας εποχής όπου η πολιτική είναι storytelling. Όποιος πει την ιστορία πρώτος, κυβερνά. Όποιος την πει καλύτερα, μένει.
Οι υπόλοιποι; Στην ακτή. Όχι από ρομαντισμό. Από ανάγκη να δούμε καθαρά τι πλέει και τι απλώς επιπλέει. Και κάπου εκεί, το ΠΑΣΟΚ δεν κάνει θόρυβο. Δεν αλλάζει σχήμα, δεν πουλάει αφήγημα. Στέκεται όπως είναι, γιατί δεν χρειάζεται να μεταμφιεστεί. Δεν είναι το ΠΑΣΟΚ που ζητάει χώρο. Είναι ο χώρος που ξαναγίνεται ΠΑΣΟΚ.
