Η συλλογή διηγημάτων του Νίκου Μανούδη με τίτλο «Στον σταθμό… και άλλες ιστορίες», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γράφημα, παρουσιάστηκε στην Βέροια.
Το απόγευμα της Τετάρτης στην γεμάτη αίθουσα του πολυχώρου Sala Ελιά από φίλους, συγγενείς, πρώην συναδέλφους, εκπαιδευτικούς και ανθρώπους των τεχνών παρουσιάστηκε το νέο βιβλίο του πρώην χημικού στο παράρτημα του Χημείου του Κράτους στην Βέροια – συγγραφέα, Νίκου Μανούδη.
Την εκδήλωση διοργάνωσε το βιβλιοπωλείο ΗΛΙΟΤΡΟΠΙΟ, σε συνεργασία με τον εκδοτικό οίκο και τον Όμιλο Φίλων Θεάτρου Βέροιας.
Η φαρμακοποιός – ηθοποιός Δέσποινα Γιάγκογλου προλόγισε αναφερόμενη στο βιογραφικό του συγγραφέα.
Για την πρώτη απόπειρα του Νίκου Μανούδη στην πεζογραφία μίλησε ο εκπαιδευτικός – συγγραφέας Φώτης Σιμόπουλος. «Μια φωνή, μια καταγραφή, ένα παραμύθι του σχετικά πρόσφατου παρελθόντος είναι τα διηγήματα του Νίκου Μανούδη. Μιλούν για το χθες, ορώντας το αύριο μέσω της μυθοπλασίας. Τα γεγονότα του χθες που συγκλόνισαν την χώρα συγκλόνισαν και τον συγγραφέα και προσέφερε τα λογοτεχνικά του δώρα αναφερόμενος σε αυτά. Το αύριο μέσω της ικανότητάς του να μετασχηματίζει λογοτεχνικά σκαλίζοντας με μαεστρία τον χρόνο. Ο χρόνος είναι πανταχού παρόν, τον απασχολεί (σ.σ. τον συγγραφέα), τον προβληματίζει και τελικά τον εμπνέει. Είναι ένα εμπνευσμένο έργο η συλλογή διηγημάτων». Ο κος Σιμόπουλος αναφέρθηκε αναλυτικά για το κάθε διήγημα, την πλοκή τους και τους ήρωες του. Μέσα από τα διηγήματα προβάλλεται η νοσταλγία για τις χαμένες πατρίδες, η ελπίδα, η μεταφυσική αγωνία, τα όνειρα, η απώλεια αγαπημένων ανθρώπων, οι αναμνήσεις, ενώ πλέκεται το παρελθόν με το παρόν και το μέλλον.
Η Δέσποινα Γιάγκογλου διάβασε αποσπάσματα του βιβλίου.
Στη συνέχεια κατέθεσε την προσωπική της πρόσληψη η φιλόλογος Δέσποινα Καρυπίδου. «…Είκοσι διηγήματα και άλλες ιστορίες, άλλα εκτενή κι άλλα σύντομα μας επιβιβάζουν σε μια αμαξοστοιχία ιστοριών που συνδέονται με τις αναμνήσεις και τα όνειρα του συγγραφέα… και τον ψάχνουμε μέσα σε αυτά και τον βρίσκουμε, αλλά βρίσκουμε κάτι κι από εμάς κάτι από άλλους… Στα διηγήματα υπάρχει ένα πανόραμα θεμάτων και ανθρώπινων τύπων οικείων και επίκαιρων που διαπλέκονται μεταξύ τους και καταδεικνύουν το ανοίκειο και το διαχρονικό… Πίστη, ελπίδα, θαύμα, απώλεια, μνήμη, νοσταλγία, όνειρα κάποια από τα θέματα που μας προβληματίζουν, με αντικείμενα συμβολικά και σωρείας μηνυμάτων…», είπε μεταξύ άλλων.
Τον λόγο στο τέλος πήρε ο συγγραφέας. Ο Νίκος Μανούδης μίλησε για την αφορμή που στάθηκε η συγγραφή του συγκεκριμένου βιβλίου, που ξεκίνησε κατά την περίοδο της πανδημίας. «”Οι άλλες ιστορίες” ήταν καταγεγραμμένες ιστορίες (μνήμες παππούδων, εμπειρίες, καταστάσεις από την επαγγελματική του ζωή κ.α.) που ζητούσαν δικαίωμα στην συγγραφή. Όσον αφορά τον ”σταθμό” εμπνεύστηκε από μια φωτογραφία ενός μεσόκοπου άνδρα σε έναν σταθμό τρένων. Συνδετικός κρίκος αυτών των ιστοριών μια αμαξοστοιχία που ξεκινάει μία ατμομηχανή και ακολουθούν κι άλλες ιστορίες εμπνευσμένες από την απώλεια, τον έρωτα, τις σχέσεις, τις Μικρασιάτικες διηγήσεις, την δουλειά κ.α.», είπε. Επιθυμία του ήταν να συστηθεί στους αναγνώστες, ίσως και να απαλλαγεί να αισθανθεί ελεύθερος. Είκοσι μία ιστορίες που ελπίζει να συγκινήσουν τον αναγνώστη, να αποκτήσει ένα σημείο επαφής με τον συγγραφέα αλλά και το ίδιο τον εαυτό. Έκλεισε διαβάζοντας το τελευταίο διήγημα, τον αποχαιρετισμό.
Στη συνέχεια ο συγγραφέας συνομίλησε με τους παρευρισκόμενους και υπέγραψε αντίτυπα του βιβλίου του.
Περιγραφή από το οπισθόφυλλο
«Βρίσκομαι στην αποβάθρα ενός σιδηροδρομικού σταθμού, δίπλα στις γραμμές. Κοντά μου, άγριο θηρίο, στέκει μουγκρίζοντας με αναμμένη μηχανή το τρένο και περιμένει. Μήπως, εμένα; Δεν ξέρω πώς βρέθηκα εκεί. Σκύβω το κεφάλι μου και βλέπω πως κάθομαι πάνω σ’ ένα ξύλινο κιβώτιο από απλάνιστη λεύκα, αυτά που έχουν μέσα τους εύθραυστα εμπορεύματα. Το καταλαβαίνω από τα μεγάλα μαύρα γράμματα, που είναι γραμμένα στο πλάι του, FRAGILE, και το σχήμα μιας ανοιχτής όρθιας ομπρελίτσας. Κοντά μου υπάρχουν κι άλλα τέτοια. Άραγε, αυτό είναι δικό μου ή απλώς το βρήκα ελεύθερο και κάθισα πάνω του; Φαντάζομαι πως δεν θα αργούσα να το μάθω. Κι αν είναι δικό μου, τί μπορεί να έχει μέσα; Ας μην βιαστώ. Τώρα, ας μπουν τα ερωτήματα. Θα ψάξω για απαντήσεις αργότερα…»
Μια αμαξοστοιχία είναι και οι ιστορίες μου, συνδεδεμένες με το νήμα των αναμνήσεων και των ονείρων μου.
Βιογραφικό συγγραφέα
Ο Νίκος Μανούδης γεννήθηκε και ζει στη Βέροια. Σπούδασε Χημεία στο ΑΠΘ και εργάσθηκε στο Γενικό Χημείο του Κράτους, μέχρι τη συνταξιοδότησή του. Η εργασία του εκεί και η πολύχρονη επαφή του με αυτό που θεωρούσε «εθνικό απόσταγμα», τον ώθησαν να γράψει το βιβλίο «ΤΣΙΠΟΥΡΟ και ΤΣΙΚΟΥΔΙΑ» (ιστορία, επιστήμη, λαογραφία, διηγήματα), εκδόσεις ΨΥΧΑΛΟΣ. Παράλληλα, ασχολήθηκε με τη συγγραφή θεατρικών έργων, με πρώτο εξ αυτών το θεατρικό παραμύθι σε μουσική Σούλη Λιάκου «ΒΟΗΘΕΙΑ ΚΟΛΛΗΣΑΜΕ» (εκδόσεις ΤΑΛΑΝΤΟΝ), το οποίο ανέβηκε σε σκηνές κουκλοθέατρου. Ακολούθησαν τα «ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΙΑ ΕΛΕΦΑΝΤΕΣ» (εκδόσεις Αφοί Κυριακίδη), «ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ» (έκδοση ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης), «ΝΟΕΜΒΡΗΣ», «ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ», «ΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ ΜΟΥΣΚΑΡΙΟ» (μουσική Ιεροπούλου-Μπραβάκη), «Τ’ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΟ ΛΕΝΕ ΑΓΑΠΗ» και «ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΟΝΕΙΡΩΝ», τα οποία ανέβηκαν σε διάφορες επαγγελματικές σκηνές (ΔΗΠΕΘΕ Βέροιας, Κρήτης, Κοζάνης, «Θεατρική Διαδρομή» Αθήνα) και πολλές ερασιτεχνικές σκηνές (Βέροια, Μουδανιά, Αλεξάνδρεια, Παπάγου, Ντόρτμουντ Γερμανία κ.ά.) με σκηνοθεσίες Γιάννη Καραχισαρίδη, Οδυσσέα Γωνιάδη, Κωστή Αποστολίδη, Ιππολύτης Μπάρκα κ.ά.). Διετέλεσε μέλος και πρόεδρος του «Ομίλου Φίλων Οίνου και Πνεύματος» και του «Ομίλου Φίλων Θεάτρου και Τεχνών Βέροιας». Στην έκδοση «11 ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ+23 ΕΙΚΑΣΤΙΚΟΙ» (Θεσ/νίκη 2017) περιλαμβάνονται δύο διηγήματά του. Το 2018 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «ΓΡΑΦΗΜΑ» το βιβλίο «συν-ΥΠΑΡΞΕΙΣ, τρία θεατρικά έργα».
(Πηγή: “Τσαχουρίδης Ιωάννης – ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΡΑΦΗΜΑ”, 2022)
