Την Παρασκευή 22 Μαρτίου 2024 στις 20.30 (πεζόδρομος Βασιλίσσης Σοφίας, Πτολεμαΐδα) εγκαινιάζεται η έκθεση φωτογραφίας με θέμα “Ο Τόπος Μου” η οποία συνδιοργανώνεται από τρεις φωτογραφικές ομάδες: την “F22” της Πτολεμαΐδας (σε επιμέλεια του Σάκη Δαζάνη), την “Απελλής” της Έδεσσας και την “Αντιθεσις” της Βέροιας!
Θα διαρκέσει στην Πτολεμαΐδα μέχρι τις 27 Μαρτίου και έπειτα αφού ταξιδέψει στην Έδεσσα (ημέρα έναρξης: Παρασκευή 29 Μαρτίου 2024 ώρα 20:30, χώρος: Χατζηγιάννειο Πολιτιστικό Κέντρο, διάρκεια έκθεσης τουλάχιστον μέχρι τις 4 Απριλίου 2024), θα κλείσει το ταξίδι της στην Βέροια (οι ημερομηνίες και ο χώρος διεξαγωγής θα ανακοινωθούν προσεχώς).
Συμμετέχοντες:
ΦΟ “F22” Πτολεμαΐδας (επιμέλεια: Σάκης Δαζάνης) Βασιλέρης Θάνος, Κατωτοικίδου Ναταλία, Κουρτζόγλου Στέλλα, Λαζαρίδου Μαρία, Λόφτσαλης Νίκος, Μαντίκος Φώτης, Μπέλλος Θωμάς, Τσελεπής Χάρης
ΟΦ Εδεσσαίων Καλλιτεχνών “Απελλής”: Βαταντζής Χρήστος, Βόικου Φανή, Κουζούφη Μαρία, Λιόφης Δημήτρης, Λυσίτσκας Πάρης, Μητρίας Νίκος, Μοριχοβίτου Κατερίνα, Μπόνου Κατερίνα, Παπαργυρίου Έφη, Σάρμας Παναγιώτης, Ταρασίδου Φανή, Τζίγγας Αλέξανδρος, Τσίτση Μαρία, Τσομλεκτσόγλου Δήμητρα, Φλώρος Γιώργος
ΦΟ “Αντίθεσις” Βέροιας: Καραγαβριηλίδης Συμεών, Καραμήτρος Ιωάννης, Μαυροκεφαλίδου Ελένη, Ορφανίδου Μαρίνα, Σεριάδου Σοφία, Στεφανόπουλος Αντώνης, Στυλπνοπούλου Άσπα, Tριανταφυλλίδου Νίκη.
Ο τόπος μου
Ο τόπος είναι μια από τις βασικές γεωγραφικές έννοιες. Δημιουργείται όταν ο χώρος αποκτάει υλική υπόσταση, ιστορία, νόημα, ιδιαιτερότητα και μοναδικότητα, που καταλαμβάνεται από πρόσωπα ή πράγματα (Tuan, 1977). Με άλλα λόγια, ο χώρος αποτελεί την «πρώτη ύλη» του τόπου: όταν ο χώρος, ως σύνολο φυσικών διαστάσεων αντικειμενικών ιδιοτήτων, «γεμίζει» και αποκτά υπόσταση μέσα από απτές και νοητικές εκδηλώσεις ανθρωπίνων δραστηριοτήτων, συμπεριφορών, αντιλήψεων, συναισθημάτων, ιδεολογιών, προσδοκιών, σημασιών, διαθέσεων, κλπ., τότε γίνεται τόπος. Περιέχει ορατά, βιώσιμα, μετρήσιμα στοιχεία, ορίζεται ιστορικά, έχει νόημα, μνημεία και πολιτισμό και αποτελεί σημείο αναφοράς κοινωνικών ομάδων (Λεοντίδου, 2011). Έχει όμως και ισχυρή συμβολική υπόσταση καθώς αποτελεί κέντρο ανθρώπινης δράσης και αλληλεπίδρασης (Graumann, 2002), κέντρο συναισθανόμενης αξίας (Tuan, 1977) και στοιχείο προσωπικής και συλλογικής ταυτότητας.
