Το νέο κοινωνικό μυθιστόρημα της Δροσούλας Χύτα – Μπουσμπούκη, με τίτλο «Οι Ξένες», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Εντύποις, παρουσιάστηκε το απόγευμα της Δευτέρας 2 Νοεμβρίου, στην αίθουσα εκδηλώσεων της Δημόσιας Κεντρικής Βιβλιοθήκης Βέροιας.
Πρόκειται για ένα κοινωνικό μυθιστόρημα που φωτίζει τις ιστορίες γυναικών οι οποίες δοκιμάζονται από τον πόλεμο, τη βία, την εκμετάλλευση και την απώλεια, αλλά εξακολουθούν να αναζητούν την ελπίδα, τη δικαίωση και μια νέα αρχή. Μέσα από τις ιστορίες γυναικών που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις πατρίδες τους και να αναζητήσουν μια καλύτερη ζωή, η συγγραφέας αναδεικνύει την ανθρώπινη αντοχή, τη δύναμη της αγάπης, αλλά και τις πληγές που αφήνουν πίσω τους η βία και η κοινωνική αδιαφορία.
Για το βιβλίο μίλησαν η Ολυμπία Μπέτσα και η Ελισάβετ Σαρηγιαννίδου, φιλόλογοι και υποψήφιες διδάκτορες του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Στη συνέχεια, τον λόγο πήρε η συγγραφέας, η οποία μοιράστηκε με το κοινό τις σκέψεις της για τη δημιουργία του έργου.
Η Ολυμπία Μπέτσα αναφέρθηκε στον τρόπο με τον οποίο το μυθιστόρημα πραγματεύεται, με ρεαλισμό, τις έμφυλες ιστορίες γυναικών που αναγκάστηκαν, εξαιτίας των πολέμων και της φτώχειας, να μεταναστεύσουν από τις πατρίδες τους στη χώρα μας, όπου εξακολούθησαν να βιώνουν τη βία και τις κακουχίες.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στην αφηγηματική τεχνική της συγγραφέως, επισημαίνοντας ότι η ιστορία ξεκινά στη μέση των γεγονότων, από την καρδιά της πλοκής. Η επιλογή αυτή δημιουργεί ένα αφηγηματικό κενό, γεννώντας στον αναγνώστη το ερώτημα «πώς φτάσαμε ως εδώ;» και την επιθυμία να ανακαλύψει σταδιακά τα μυστικά και τους γρίφους της ιστορίας.
Οι πραγματικές ιστορίες που κουβαλούν οι ηρωίδες ξεδιπλώνονται με αινιγματικό τρόπο, μέσα από διηγήσεις, ταραγμένους εσωτερικούς μονολόγους και επαναλαμβανόμενες αναδρομές στο παρελθόν. Οι οδυνηρές εμπειρίες που έχουν βιώσει παραμένουν φυλακισμένες μέσα τους, καθώς δυσκολεύονται να βρουν τη φωνή και το θάρρος να τις εκφράσουν.
Μέσα από τις αναδρομικές και προδρομικές αφηγήσεις, ο χρόνος μοιάζει να συνθλίβεται και να διασπάται, αντανακλώντας την εσωτερική ταραχή των ηρωίδων και την αγωνιώδη προσπάθειά τους να φτάσουν στη λύτρωση.
Όπως επισήμανε, στην αρχή του μυθιστορήματος παρακολουθούμε τις ζωές των γυναικών μέσα από δύο πρωτοπρόσωπες αφηγήτριες, τη Σοφία και τη Φαίη. Με αυτή την τεχνική, το προσωπικό «εγώ» μετατρέπεται σταδιακά σε ένα συλλογικό «εμείς», καθιστώντας όλους μας συνυπεύθυνους για τις πληγές της κοινωνίας στην οποία ζούμε.
Στη συνέχεια, καθώς η πλοκή κορυφώνεται, η αφήγηση γίνεται τριτοπρόσωπη, φωτίζοντας διαφορετικά τους χαρακτήρες και δημιουργώντας την απαραίτητη απόσταση, ώστε ο αναγνώστης να αναλογιστεί τα σκοτάδια της κοινωνίας μας, τα οποία πολλές φορές, ενώ τα βλέπουμε, επιλέγουμε να προσπερνάμε.
Η ομιλήτρια αναφέρθηκε επίσης στον ρόλο της λογοτεχνίας ως μυθοπλαστικής αναπαράστασης της πραγματικότητας, η οποία μπορεί να στείλει ηχηρά μηνύματα για τις πληγές των ανθρώπων και, παράλληλα, να συμβάλει στην επούλωσή τους, αφού πρώτα τις φέρει στο φως.
Μία από τις σημαντικότερες πληγές που αναδεικνύονται στο μυθιστόρημα είναι ο βιασμός και η σεξουαλική κακοποίηση. Οι γυναίκες της ιστορίας, ορισμένες από τις οποίες υπέστησαν τραυματικές εμπειρίες ήδη από την παιδική και εφηβική τους ηλικία, κουβαλούν τα σημάδια της κακοποίησης σε ολόκληρη τη ζωή τους.
Οι περιγραφές των βιασμών αποτυπώνουν με ένταση τη φρίκη των θυμάτων, ενώ η αγωνιώδης και ασθμαίνουσα γλώσσα αντανακλά τον τρόμο και τον ψυχικό πόνο τους. Ο πόλεμος, η μετανάστευση, η ταπείνωση, η κακοποίηση, η εκδίκηση, η καταγγελία, η δικαίωση και η θεραπεία αποτελούν θέματα που επανέρχονται στις σελίδες του βιβλίου, μέσα από τις μνήμες και τις βιωμένες εμπειρίες των γυναικών. Ιδιαίτερη σημασία αποκτά και η παρουσία του ξενώνα, όπου οι γυναίκες βρίσκουν στέγη, τροφή, στήριξη και, κυρίως, μια νέα ελπίδα για ζωή.
Η Ολυμπία Μπέτσα ολοκλήρωσε την τοποθέτησή της με αναφορές και προβληματισμούς για τους ανθρώπους που χρειάστηκαν βοήθεια, αλλά δεν τη βρήκαν από την κοινωνία, εξαιτίας προκαταλήψεων και παγιωμένων αντιλήψεων. Επισήμανε ότι το βιβλίο στέλνει ένα ελπιδοφόρο μήνυμα, με επίκεντρο τη δύναμη της αγάπης.
Η Ελισάβετ Σαρηγιαννίδου διάβασε αποσπάσματα του βιβλίου, μεταφέροντας στο κοινό τις συγκλονιστικές εμπειρίες και τα τραυματικά βιώματα των ηρωίδων.
Τον λόγο πήρε έπειτα η συγγραφέας, η οποία μίλησε για το πώς γεννήθηκε η ιδέα της συγγραφής του μυθιστορήματος και για τα συναισθήματα που την οδήγησαν να αποτυπώσει τις ιστορίες στο χαρτί.
«Το βιβλίο γεννήθηκε μέσα στην καρδιά μου. Τα συναισθήματα που μου προκάλεσαν οι ιστορίες που αφηγούνται έγιναν η δύναμη που με οδήγησε να τις αποτυπώσω στο χαρτί», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Όπως εξήγησε, πρόκειται για ιστορίες εμπνευσμένες από τα τραγικά γεγονότα που βιώνουν καθημερινά χιλιάδες άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, στη δύσκολη και παράξενη εποχή που ζούμε. Η μετανάστευση, η εκμετάλλευση, η βάναυση συμπεριφορά, ο εκβιασμός, ο βιασμός και, κυρίως, ο ψυχικός βιασμός, που αφήνει στις ψυχές μια ανοιχτή πληγή η οποία δεν κλείνει ποτέ, αποτελούν βασικούς άξονες του έργου.
«Τρεις γυναίκες από διαφορετικούς τόπους, τρεις διαφορετικές ιστορίες, όμως τόσο όμοιες μεταξύ τους. Η καθεμία αφηγείται όσα έζησε και όσα υπέμεινε στη χώρα στην οποία πίστεψε πως θα έβρισκε μια καλύτερη ζωή», σημείωσε. Οι ελπίδες που διαψεύστηκαν, τα όνειρα που γκρεμίστηκαν, οι γυναίκες που κατάφεραν να σωθούν και να δώσουν αγάπη, αλλά και εκείνες που βυθίστηκαν στον βούρκο της εκμετάλλευσης, όπου αρχίζει ο θάνατος της ψυχής, συνθέτουν τον κόσμο του μυθιστορήματος.
Η συγγραφέας κάλεσε τους αναγνώστες να προσεγγίσουν τις ιστορίες με ανοιχτή σκέψη, επισημαίνοντας ότι όσα θα διαβάσουν ενδέχεται να τους συγκλονίσουν και να αποτελέσουν αφορμή για σκέψη και προβληματισμό.
Η παρουσίαση ολοκληρώθηκε με συζήτηση με το κοινό, ενώ στη συνέχεια η Δροσούλα Χύτα – Μπουσμπούκη υπέγραψε αντίτυπα του βιβλίου της.
Η Δροσούλα Χύτα – Μπουσμπούκη γεννήθηκε στη Δεσκάτη Γρεβενών και εργάστηκε επί σειρά ετών ως νηπιαγωγός σε σχολεία της Βέροιας, της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας. Η συγγραφική της δραστηριότητα επικεντρώνεται κυρίως σε ηθικογραφικά και κοινωνικά μυθιστορήματα, με αναφορές στην ελληνική παράδοση και τις ανθρώπινες σχέσεις. Στα προηγούμενα έργα της περιλαμβάνονται τα βιβλία «Ο έρωτας του χτες» και «Στη Σκιά της Μοίρας», ενώ το μυθιστόρημα «Οι Ξένες» αποτελεί τη νεότερη συγγραφική της δουλειά.
