Του Νίκου Τσιαμούρα
Βρισκόμαστε στη γη των 9 Νυμφών…Το μελωδικό τραγούδι τους αντηχεί ακόμη στις βουνοπλαγιές και στα φαράγγια.
Φύγαμε από την Βέροια πρωϊνό Κυριακής για Σέρβια – Βελβεντό. Πλησιάζουμε στην τεχνητή λίμνη Πολυφύτου. Ο ήλιος ανατέλλει και ανακαλύπτει αντιφεγγίζοντας το θαύμα της δημιουργίας, ορεινούς όγκους, απέραντα δάση, απόκρημνες κορυφές. Η λίμνη Πολύφυτου δημιουργήθηκε το 1973 , τώρα διαβαίνουμε την υψηλή γέφυρα 1376 μέτρα μήκος , ήταν η πρώτη σε μήκος γέφυρα σε όλη την Ελλάδα πριν την δημιουργία της κρεμαστής γέφυρας του Ρίου – Αντιρίου.
Η πόλη των Σερβίων πήρε το όνομα της από το λατιννικό ρήμα “servo” που σημαίνει “φυλλάτω – παρατηρώ”. Στην περιοχή υπήρχε ένα απόρθητο φρούριο που έλεγχε τις μοναδικές διόδους μεταξύ Δυτικής Μακεδονίας και \Θεσσαλίας.
Συνεχίζουμε για την κωμόπολη του Βελβεντού. Η περιοχή κατοικήθηκε από τα προϊστορικά χρόνια και κατά περιόδους παρουσίασε σημαντική ανάπτυξη. Βυζαντινά μεταβυζαντινά και νεότερα μνημεία μαρτυρούν τη σημαντική ανάπτυξη του τόπου κατά την νεότερη εποχή. Σύμφωνα με την μυθολογία η Άρτεμις έφτασε στην περιοχή να κυνηγήσει συντροφιά με πανώριες Νύμφες. Μια από αυτές η Βενδώ, τόσο μαγεύτηκε από την ονειρεμένη ομορφιά του τοπίου ώστε αποφάσισε να ριζώσει εδώ και να κυνηγά στα βαθύσκιωτα δάση. Από τα βέλη της Βενδώ ( Βέλη – Βενδώ) = Bελβεντό πήρε το όνομα της η κωμόπολη.
Φθάσαμε στήν περιοχή “Γιούρτια” όπου βρίσκεται το καταφύγιο του Ορειβατικού Συλλόγου Βελβεντού. Προετοιμασία για ανάβαση, η πορεία στο καταπράσινο βουνό μόλις άρχισε. Βρισκόμαστε στην περιοχή των Πιερίων. Προσπερνάμε λόγγους και βουνά ατέλειωτα δάση, ποτάμια και ρέματα. Στις ακροποταμιές οι θεόρατες φτελιές, τα πλατάνια, οι βελανιδιές, και τα σφενδάμια συνθέτουν τη πινελιά.
Πρώτοι κάτοικοι ήταν οι Πίερες που κατοικούσαν στη Θράκη αλλά εκδιώχθηκαν από τους Τημενίδες βασιλείς της Μακεδονίας. Οι Πιέριοι καθιέρωσαν τη λατρεία των θεών και θεωρούνταν λαός που πρώτος μετέδωσε και προήγαγε τον ελληνικό πολιτισμό. Στα Πιέρια έζησαν οι εννέα θνητές Νύμφες που ονομάσθηκαν Πιερίδες, κόρες του βασιλιά Πιέρου και τη Ευίππης που οι θεοί αδίκησαν σε διαγωνισμό τραγουδιού στον Ελικώνα. Από οίκτο αργότερα οι θεοί τις μεταμόρφωσαν σε πουλιά μη αντέχοντας τη θλίψη τους. Σύμφωνα με τη μυθολογία οι 9 Πιερίδες Νύμφες\ προστάτιδες της ποίησης, του τραγουδιού και του χορού, μαγεύτηκαν από το θαυμάσιο περιβάλλον των Πιερίων και παρέμειναν για πάντα στην περιοχή. Εδώ έζησε σύμφωνα με την παράδοση ο Ορφέας ο μεγάλος ποιητής και μουσικός της μυθολογίας.
Μόνο μικρά ζώα, λύκοι, αγριογούρουνα και λίγα ελάφια συμπεριλαμβάνονται στην πανίδα των Πιερίων. Ορειβατούμε τώρα σε δασικό μονοπάτι. Η γη ποτισμένη και χορτασμένη από τις τελευταίες βροχές. Βατομουριές, αγριοτριανταφυλλιές, σπάρτα , αγιοκλήματα και βότανα οι σύντροφοι των ορειβατών
Τώρα μονοπάτι συνεχώς ανηφορικό μέσα από πανέμορφο δάσος πανύψηλης μαύρης πεύκης. Οι θόρυβοι ακούγονται καθαρότερα με κάθε λεπτομέρεια. Το τραγούδι των πουλιών, το βουητό του ρέματος, το θρόισμα των φύλλων στο ξέσπασμα του ανέμου, οι δικές μας κοφτές ανάσες.
Βρισκόμαστε στις πλαγιές της κορυφής Τούρλα και συνεχίζουμε. Βρισκόμαστε σε ένα μικρό ξέφωτο με θέα τον μυθικό Όλυμπο, τώρα διασχίζουμε τον δασικό διάσελο και ανεβαίνουμε τον γρανιτένιο όγκο του βουνού. Ψηλότερα μεγάλες συστάδες κίτρινων, άσπρων μωβ και λιλά αγριολούλουδων σπάζουν την μονοτονία της ανάβασης και του γυμνού τοπίου
Ανεβαίνοντας προς την κορυφή αριστερά μας κάτω χαμηλά ξεπροβάλλει το χωριό Καταφύγι, κάτοικος του οικισμού υπήρξε για κάποιο διάστημα ο Γιώργος Ζορμπάς. Γεννήθηκε το 1865 στον Κολινδρό Πιερίας, καταδιωκώμενος από τους Τούρκους λόγω του χαρακτήρα του έφυγε για το Καταφύγι και αργότερα για την Χαλκιδική. Εργάστηκε στα μεταλλεία ως μεταλλωρύχος στον Ίσβορο ( Στρατώνι). Παντρεύτηκε την Ελένη, κόρη αρχιεργάτη των μεταλλείων. Απέκτησε μαζί της 12 παιδιά ( έζησαν τελικά τα επτά ). Οι πόλεμοι και ο θάνατος της γυναίκας του τον φέρνει το 1915 στο Άγιο όρος όπου γνωρίζει τον Νίκο Καζαντζάκη, τους δένει μια δυνατή φιλία. Από τον Ζορμπά εμπνεύστηκε ο Νίκος Καζαντζάκης και έγραψε το έργο του ΄΄ Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά ΄΄ που έγινε παγκοσμίως γνωστό. Η ταραγμένη ζωή του σταμάτησε στα Σκόπια. Ξαναπαντρεύτηκε έκανε οικογένεια και άλλα παιδιά. Ο Β΄ παγκόσμιος πόλεμος, η πείνα και η ναζιστική σκλαβιά τον έστειλαν στο θάνατο το 1941. Ο τάφος του βρίσκεται στα Σκόπια.
Μετά από μια δύσκολη κοπιαστική ανάβαση 2 ωρών φθάσαμε στην κορυφή. Από εδώ θέα απεριόριστη. Απέναντι η ψηλότερη κορυφή της Ελλάδος ο Μύτικας του Ολύμπου 2918μ. η τεχνητή λίμνη των Σερβίων, τα όρη Τίταρος, Βουλγάρα και οι άλλες βουνοκορφές. Σύννεφα από παντού να μας τυλίγουν βασανιστικά και ένα δροσερό αεράκι μας αναγκάζουν να πάρουμε το δρόμο του γυρισμού.
Το αεράκι μας οδηγεί στο μονοπάτι της επιστροφής. Η επιστροφή σημαδεύτηκε από την ίδια διαδρομή ορειβατώντας μέσα από δροσερό πευκοδάσος – ίδια πορεία ίδιος προορισμός – που σε μερικά σημεία ήταν επίσης απότομη. Ακούγονται φωνές και ψίθυροι από περιπλανώμενες αιθέριες υπάρξεις γύρω από τις πηγές και ανάμεσα από τα ψηλά δένδρα. Μην είναι νύμφες μην είναι ξωτικά;
Μπήκαμε σε πυκνό δάσος με χαμηλή χλόη από φτέρες και άλλα θαμνώδη σε ένα αιώνιο αγκάλιασμα με έλατα και πεύκα. Συντροφιά μας τώρα το κατάφυτο μονοπάτι, το φτερούγισμα από το πέταγμα των πουλιών, το θρόισμα των φύλλων, τις δικές μας χαρούμενες φωνές. Το νερό που ανάβλυζε από τις πηγές και τις ρεματιές μας ξεδίψασε και το κελάρυσμα τους που δε θα μπορούσε παρά να μοιάζει με τραγούδι θεϊκό, μας ξεκούρασε.
Συγχαρητήρια σε όλη την συντροφιά. Μετά από μια πανέμορφη και πολύβουη μέρα γεμάτη ορειβασία, μεσημέρι αφήσαμε πίσω μας τα Πιέρια και την πόλη του Βελβεντού. Πήραμε το δρόμο της επιστροφής άλλη μια μέρα γεμάτη ορειβασία πήρε τέλος με επιτυχία. Ευχαριστίες για τις ορειβατικές πληροφορίες στον ορειβατικό Σύλλογο Βελβεντού.
