Μόλις κυκλοφόρησε από τον εκδοτικό οίκο «Ἀνάλεκτο», το νέο βιβλίο της Ναουσαίας ποιήτριας Μαρίας Α. Ρέντη – Κολτσάκη,Ανέμων Άλγη.
Πρόκειται για την τρίτη της ποιητική συλλογή που ολοκληρώνει τον κύκλο της σειράς με τον γενικό τίτλο: «ΣΤΙΧΟΙ – ΣΤΙΧΑΚΙΑ – ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ». Μαζί επανακυκλοφορούν σε β΄ έκδοση και τα δύο πρώτα βιβλία της σειράς: Ταξίδια στο Χαρτί (α΄εκδ. Συν+Είδηση 2014, β΄ έκδ. Ἀνάλεκτο 2025) και Αντίδωρο Διαδρομές (α΄ εκδ. Post Script 2016, β΄ έκδ. Ἀνάλεκτο 2025).
Στο βιβλίο αυτό ωριμάζει και κορυφώνεται μια μακρόχρονη δημιουργική διαδρομή που χαρακτηρίζεται από τον καλοδουλεμένο στίχο, με μετρική ποικιλία και ευρηματική ομοιοκαταληξία (υπάρχουν και ποιήματα σε ελεύθερο στίχο), πλούσιο σε προσωπικές υπαρξιακές αναζητήσεις αλλά κι έναν ευρύτερο κοινωνικό και φιλοσοφικό στοχασμό, κατεργασμένο με τη συγκινησιακή επίδραση των εικόνων της φύσης που με ιδιαίτερη ευαισθησία παρατηρεί η ποιήτρια. Όπως χαρακτηριστικά σημειώνει ο π. Αθ. Νίκου που προλογίζει την έκδοση, στην ποίηση της Μαρίας Α. Ρέντη – Κολτσάκη «υπάρχει πνεύμα, που ανεβάζει συχνά τις εικόνες της στην περιωπή συμβόλων» και «μία διακριτική θρησκευτικότητα που αγωνίζεται να διασωθεί σαν οδυνηρή εγρήγορση στα όρια της προσωπικής εμπειρίας της αλήθειας».
Η Μαρία Α. Ρέντη – Κολτσάκη γεννήθηκε το 1960 στη Νάουσα της Μακεδονίας. Πέρασε τα μαθητικά της χρόνια στη Βοστώνη των Ηνωμένων Πολιτειών. Παιδί Ελλήνων μεταναστών, η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετώπισε ήταν η σχολική εκπαίδευση σε μιαν άγνωστη γλώσσα. Σε ηλικία δεκαεννέα ετών επέστρεψε (φοιτήτρια) στην Ελλάδα, όπου ξεκίνησε –από την αρχή– να μαθαίνει ελληνικά. Έχοντας χάσει, στα χρόνια της εφηβείας, την ευκαιρία μαθητείας στα ελληνικά γράμματα, δούλεψε πολύ προκειμένου να βγει από το γλωσσικό δίλημμα. Από το 2014 μέχρι το 2020 επιμελήθηκε συνεργατικά –στην εφημερίδα «Μακεδονικά Νέα» της Νάουσας– στήλη ποίησης, υπό τον τίτλο ΜΕ ΡΙΜΑ ή ΧΩΡΙΣ. Άρθρα της, για διάφορα θέματα, έχουν δημοσιευτεί στον τοπικό τύπο, ενώ υπάρχει συμμετοχή της σε αρκετές συλλογικές ανθολογίες.
Πληγές Ανέμων
Νωθρά ανοίγω την καρδιά μου
Σφιχτοδεμένο κούφιο δέμα
Τα γκρεμισμένα όνειρά μου
Σκοτάδια χίμηξαν στο βλέμμα
Πληγή στο σώμα η ψυχή μου
Χαμένη σε πελάγου ρέμα
Απρόσμενα βροντά ιαχή μου
Το φως της πνίγηκε στο αίμα
Ανάστασης κερί προσμένω
Του πόνου αγωνία κλώθει
Το όνειρο θρυμματισμένο
Το ανασαίνουν πόθοι νόθοι
Συλλαβιστή Οκτάβα
Σε ρίμες μέτρησες τη μοναξιά σου
Στρατί αναπολούν τα νιάτα σου
Μαβί μελάνι φουσκοθαλασσιά σου
Σοκάκι αλαργινό η διάτα σου
Ζωή στιγμές ελάχιστες μπροστά μου
Η φλόγα έκοψε το διάβα της
Σβησμένοι τίτλοι τέλους κόκκοι άμμου
Συλλαβιστή η στερνή οκτάβα της
Γυαλί αντικατοπτρίζει στη ματιά σου
Θαμώνα μόνο εγκατάλειψη
Ματώνει η νωπή λαβωματιά σου
Αδιαφορίας ανακάλυψη
Χαροπαλεύει ουρανοκέντημά μου
Φιλεί του Φθινοπώρου άνεμος
Ανάσα κλείνει συναπάντημά μου
Ελπιδοζεί λιμήν απάνεμος
Πονάς βαθιά στα μύχια του κορμιού σου
Στερήσεις κόπους ατοπήματα
Θυσίες καταθέσεις συνειρμού σου
Τα μελανά πεζοποιήματα
