Παγκόσμια Ημέρα Χορού η 29η Απριλίου - Ο χορός ως στοιχείο ενότητας

Γράφη η Σάρρα Δέσποινα, Εκπαιδευτικός Φυσικής Αγωγής Μέλος της ΛΕΕΔΕΠ "ΗΛΙΟΕΙΔΕΙΑ"

Η κοινωνία των ανθρώπων δημιουργήθηκε από την αμετάβλητη ανάγκη της ταυτότητας, της ασφάλειας και της εξέλιξης προς την όσο το δυνατόν καλύτερη διαβίωση.

Γέννημα αυτής της διαδικασίας είναι ο πολιτισμός ο οποίος παρουσιάζει σημαντικές διαφορές ανά τον κόσμο, με κοινό όμως στοιχείο την ενότητα, την δημιουργικότητα, την καλαισθησία και την εύχαρη συνύπαρξη μέσα στα πλαίσια του κοινωνικού συνόλου. Ως ανθρώπινο δημιούργημα λοιπόν ο πολιτισμός, δέχθηκε την αδιόρατη επιρροή του χρόνου, ώστε να ολοκληρώσει τη σημερινή του μορφή και είναι μια διαδικασία συνεχώς εξελισσόμενη.

Ένα πολιτιστικό στοιχείο, που απαντάται λίγο ή πολύ είναι ο χορός. Ο άνθρωπος ως τρισυπόστατη ύπαρξη (σώμα, νους και ψυχή) υιοθέτησε τον ήχο, τον αναπαρήγαγε μέσω απλοϊκών ή σύνθετων κατασκευών και συνέθεσε σκοπούς ρυθμικούς τελειοποιώντας την μετρική τους υπόσταση. Ως πλάσμα κινούμενο διαρκώς χρησιμοποίησε τα μετρικά σύνολα και εφάρμοσε κινητικά μοτίβα τα οποία έδωσαν την τελική τους μορφή ως αυτό που ονομάζουμε χορό. Η ποικιλομορφία μέσω των σχημάτων, των βημάτων, των λαβών και της κατεύθυνσης, των ατομικών ή συλλογικών κινήσεων μπορεί να έχει διαφορές αναλόγως την περιοχή που συναντάται αλλά κοινός παρονομαστής της διαδικασίας του χορού παραμένει ένας και μοναδικός.

Είτε αφορά χαρά, είτε αφορά θλίψη οι άνθρωποι καταφέρνουν να αποδώσουν τα μέγιστα των συναισθημάτων τους. Στην ένωση δύο ανθρώπων μέσω του γάμου, στη βάφτιση ενός βρέφους, στον εορτασμό των Θείων, στον πανηγυρισμό μιας νίκης, στην θλίψη του θανάτου και σε κάθε μικρή ή μεγάλη στιγμή της ζωής, ο χορός έρχεται να συνδράμει στη σπουδαιότητα της ημέρας.

Γυναίκες και άνδρες, μεγάλοι και μικροί ενώνονται σε κυκλικούς χορούς, όπου τα πρόσωπα κοιτούν το ένα το άλλο. Οι δεσμοί ενισχύονται, οι διαφορές λύνονται, οι συμφωνίες ολοκληρώνονται. Συνεχίζει έως σήμερα η παρουσία του χορού με το δυναμικό του χαρακτήρα να καλλιεργεί τη συνείδηση του ανθρώπου όσον αφορά την ταυτότητα του ως λογικό, αυθύπαρκτο και ταυτόχρονα συλλογικό ον. Οι κοινωνίες από την άλλη, συνεχίζουν να αξιοποιούν αυτήν την ανάγκη διατηρώντας τον χορό ως αναπόσπαστο στοιχείο της παράδοσης και της ιστορίας του κάθε τόπου.

Η διαφύλαξη λοιπόν του χορού, ως στοιχείο πολιτισμού αποτελεί αδήριτη ανάγκη κάθε κοινωνίας και η συμβολή των ανθρώπων που τον υπηρετούν, εξαιρετικά σημαντική. Με αυτόν τον τρόπο οι κοινωνίες θα έχουν πάντα έναν σπουδαίο και σημαντικό σύμμαχο για την όντοτητά τους μέσα στο χρόνο αλλά ακόμη πιο σπουδαίο, έναν διαμεσολαβητή για τη συνεχή επικοινωνία και εξέλιξη όχι μόνο των ανθρώπων εντός των στενών ορίων ενός τόπου αλλά και ολόκληρης της υφηλίου.